1890 -1930 · Nabis, intymność i teatr domowy

We wnętrzach Vuillarda postacie, tapety, tkaniny i meble mieszają się, aż przekształcają znajome życie w żywy wystrój i cichy dramat.

Wnętrza od lat 90. są w sercu sławy Édouarda Vuillarda W mieszkaniu i pracowni szwalniczej jego matki młody Nabi obserwuje czytanie, posiłki, szycie i rozmowy Nie stara się opisać utworu ze stabilnej perspektywy: tapety, sukienki, zasłony, dywaniki i meble stają się siecią powierzchni, na których postacie mogą prawie zniknąć Ta fuzja zawdzięcza tyle japońskim drukom i płaskim nabi, co jego doświadczeniu teatru symbolistycznego Współzałożyciel Théâtre de l'uvre, Vuillard często komponuje domową matkę jak mały dramat: drzwi oddzielają się, czerwone lustro, a jego siostra, Misia Natanson, Lucy Hessel i bliscy mu ludzie zapełniają te przestrzenie powściągliwymi gestami Po 1900 roku pomieszczenia stały się lżejsze, powróciła głębia, a światło zyskało elastyczność, ale wnętrze pozostało psychologicznym miejscem, gdzie wystrój i relacje międzyludzkie pozostały nierozłączne Wybór "Wnętrze autorstwa Édouarda Vuillarda" szczególnie porównuje Wnętrze z różowymi zasłonami i Młoda Kobieta we Wnętrze Jego lektura sprzyja kolorowi.

Vuillard maluje pokój jako żywe wspomnienie: istoty wtapiają się w motywy, nigdy nie tracąc cichego napięcia.