Ewangelia według Jana 20, 24 -29 · Zobacz, dotknij i uwierz

Zmartwychwstały Chrystus zaprasza Tomasza do zbadania jego rany: epizodu, w którym malarstwo poddaje w napięcie wrażliwy dowód, ludzkie wątpliwości i duchowe objawienie.

Niewiarygodność św. Tomasza pochodzi z Ewangelii według Jana Nieobecny przy pierwszym pojawieniu się zmartwychwstałego Chrystusa apostołom, Tomasz oświadcza, że nie uwierzy nie widząc śladów gwoździ i wkładając rękę w ranę strona Osiem dni później pojawia się Chrystus i zaprasza go do sprawdzenia Tomasz odpowiada wtedy: "Mój Pan i mój Bóg" Dla malarzy ten epizod ma wyjątkową moc, ponieważ sprawia, że wygląd i dotyk bardzo instrumenty wiary Kompozycje średniowieczne często ukazują grupę hieratyczną W okresie renesansu przestrzeń i gesty stały się bardziej naturalne Caravaggio nadaje tematowi najbardziej wpływową współczesną formułę: figury ciasne, ciemne tło, skierowane światło i palec Thomasa prowadzony w stronę rany Scena staje się niemal doświadczeniem anatomicznym Karawaggeski rozsiewają tę bliskość po całej Europie Rembrandt bardziej sprzyja szokowi świetlista i wewnętrzna reakcja Delacroix nadaje grupie romantyczną energię, natomiast Simon Vouet organizuje objawienie w szerszej barokowej elokwencji Każda wersja przesuwa równowagę między dowodem a przekonaniem Dla decydujące znaczenie ma reprodukcja oleju, dłonie, wygląd i modelowanie ciała: historię można zrozumieć w niewielkiej odległości oddzielającej palec, ranę i skupione twarze. Wybór „Niewiary św. Tomasza" stawia szczególnie w odniesieniu do Niedowierzanie św Tomasza i Niedowierzanie św Tomasza Jego lektura sprzyja kompozycji.

Thomas prosi o dowód, że malarstwo może uwidocznić: podmiot staje się w ten sposób medytacją nad mocą i bardzo granicami obrazu.