1870 -1945 · Eibar, Paryż, Kastylia i portret hiszpański

Portrety towarzyskie, kastylijskie krajobrazy, torreadorzy i popularne postacie nadają Ignacio Zuloadze poważną Hiszpanię, zbudowaną pomiędzy pamięcią dawnych mistrzów a międzynarodowym sukcesem.

Ignacio Zuloaga y Zabaleta urodził się w Eibar w 1870 roku w ważnej rodzinie baskijskich rzemieślników Jego ojciec Placido jest damascenem, a wujek Daniel ceramikiem; rodzinny warsztat przekazał mu bardzo wcześnie na zamiłowanie do materiałów, przedmiotów i tradycji, W 1887 Zuloaga kopiował w Prado Velázquez, Ribera, Goya i Le Greco Ci mistrzowie pozostali podstawą obrazu, który nigdy nie mylił nowoczesności i zerwania z historią Po wyjazdach do Włoch i Anglii przeniósł się do Paryża w 1890 roku Uczęszczał do akademii artystów La Palette Rusi, punkt symbolistyczny i pryzmat wkrótce mroczniejszy język, oparty na rysunku, krainach i autorytecie postaci Jej pobyty w Andaluzji, następnie eksploracja Kastylii, dostarczyły jej popularnego repertuaru hiszpańskiego: tancerzy, krasnoludów, torreadorów, procesji, wiosek i surowych krajobrazów Wizja ta spotyka się z wrażliwością pisarzy Pokolenia 98, jednocześnie wywołując debatę wokół "czarnej Hiszpanii" Ofiara Festiwalu odmawia łatwego bohaterstwa walk byków: zranione ciało i następstwa przedstawienia obnażają jego przemoc Corrida w Eibar, przeciwnie, organizuje tłum, arenę i ruch jak pamięć lokalna Zuloaga jest również jednym z wielkich portrecistów międzynarodowi jego czasów Hrabina Mathieu de Noailles wyróżnia się teatralnością, inteligencją i kontrolą pozy; Carlos de Beistegui uosabia kosmopolityczną elegancję W Autoportrecie z baskijskim beretem kostium, wygląd i materiał budują deklarowaną tożsamość Od 1909 roku jego amerykańskie wystawy wzmacniały już europejską reputację Namiętny kolekcjoner Greco i Goi, aktywnie przyczynił się do ich ponownego odkrycia Po I wojnie światowej dzielił swoje życie między Krajem Basków, Madrytem i Pedrazą Zmarł w Madrycie w 1945 roku i pozostawił dzieło, którego siła wymaga dziś wyróżnienia, konstrukcji kulturowej i kontekstu polityka.selekcja "Ignacio Zuloaga" w szczególności porównuje Autoportret z baskijskim beretem i Portret hrabiny Mathieu de Noailles Jego lektura faworyzuje postacie.

Zuloaga komponuje tożsamość jak poważny teatr: model się rozwija, ale za nim krajobraz, kostium i pamięć mistrzów mówią równie dużo.