1620 -1685 · Sewilski barokowy krajobraz w ruchu

Krajobraz z pasterzami z 1665 roku wibruje drzewa, skały, zamek, stado i niebo Cień na pierwszym planie otwiera się na świetlistą odległość, gdzie natura naprawdę wydaje się być w zamęcie.

Urodzony w Azpeitii w 1620 roku, a zmarł w Sewilli w 1685 roku, Ignacio de Iriarte przybył do stolicy Andaluzji około 1642 roku Prawdopodobnie trenował u Francisco de Herrera Starszego i szybko zintegrował się z lokalnymi kręgami artystycznymi, Jest wśród założycieli Akademii Sewilli, której został sekretarzem Chociaż namalował także kilka tematów religijnych, specjalizował się w krajobrazie, gatunku wciąż stosunkowo rzadkim i niezbyt autonomicznym w Hiszpanii w XVII wieku, Istnieje niewiele pewnych prac, co sprawia, że Krajobraz z pasterzami, podpisany i datowany na 1665 piętro, niezbędny do określenia jego stylu, w tym dużym poziomym płótnie plan Ich dokładnie opisane liście wyróżniają się na tle światła nad jaśniejszą doliną Góry, niemal fantastyczne formacje skalne i siedzący zamek zamykają głębię Pasterze, konie, kozy, owce i psy nadają terytorium ludzką skalę, ale pozostają małymi epizodami w obrębie dominującej natury Iriarte zna flamandzkie i włoskie druki krajobrazowe Dostosowuje ich kolejne ujęcia, kontrasty i odległe architektury do bardziej płynnej techniki Cienie i polany krzyżują się, tworząc dynamizm, który uniemożliwia krajobrazowi stanie się nieruchomą scenerią Murillo doceniłby jego krajobrazowe tło, ale Iriarte zasługuje być postrzeganym jako autonomiczny autor: w domu drzewem, niebem i skałą są prawdziwi bohaterowie Wybór "Ignacio de Iriarte" szczególnie porównuje Krajobraz z Pasterzami Jego lektura sprzyja opowieści.

Iriarte nie stawia pasterzy przed naturą: wchłania ich na żywym terytorium, gdzie każdy cień zdaje się zapowiadać ruch.