1890 -1947 · Pamięć, kolor i znajoma codzienność

Jadalnia, sypialnia, wanna i okno stają się polami kolorów w Bonnard, gdzie znajome życie miesza się z ogrodem, wspomnieniami i światłem.

Pierre Bonnard maluje znane mu miejsca do tego stopnia, że przekształca je w doświadczenia pamięciowe Z okresu Nabi stół, sypialnia i toaleta pozwalały mu na eksplorowanie japońskiego kadrowania, płaskich obszarów i dyskretnej obecności bliskich Marthe de Meligny, jego partnerka, potem żona, przecina te przestrzenie nie będąc zawsze ich widocznym centrum: pojawia się w lustrze, w pobliżu okna lub prawie pochłonięta kolorem W Vernonnet następnie w Le Cannet Bonnard często rysuje motyw w małych notatnikach, zanim powoli rozwija obraz w warsztacie Wnętrze nie jest zatem kopiowane na miejscu; jest rekonstruowane przez sensację W późnych jadalniach, stole, stole owoce, kot, okno i ogród reagują na siebie w chromatycznych echach Drzwi lub zatoka już tak naprawdę nie oddzielają wnętrza od zewnątrz Ta niestabilność sprawia, że pokoje ożywają: obiekty zmieniają skalę, krawędzie odcinają postacie, a światło wydaje się krążyć po płótnie Wybór "Wnętrze autorstwa Pierre'a Bonnarda" szczególnie porównuje Jadalnię z ogrodem, a toaletkę z lustrem Jego lektura sprzyja kompozycji.

Bonnard zamieszkuje malarstwo jak dom pamięci: każdy stół, okno i kolor powracają przekształcone przez czas.