1873 -1950 · Budapeszt, Wiedeń, Berlin i nowoczesność miejska

Jazz, kabaret, nocny ruch uliczny i twarze metropolii dają Hugó Scheiberowi rytmiczny obraz, na którym spotykają się ekspresjonizm, futuryzm i Art Deco.

Hugó Scheiber urodził się w Budapeszcie w 1873 roku w węgierskiej rodzinie żydowskiej, jako dziecko podążył za ojcem do Wiednia i nauczył się od niego podstaw zawodu w świecie Pratera, gdzie pracował jako malarz znaków i dekoracji, po powrocie do Budapesztu Scheiber zarabiał na życie w ciągu dnia i wieczorem między 1898 a 1900 rokiem pobierał zajęcia w Szkole Sztuk Stosowanych, jego pierwsze pejzaże i portrety pozostawały blisko pleneru i grubego postimpresjonizmu, w kontakcie z europejską nowoczesnością jego maniera uległa przemianie: zakrzywione linie, kanciaste profile, mocne kolory i rozkład ruchu przybliżyły jego twórczość do niemieckiego ekspresjonizmu, futuryzmu i wkrótce Art Deco. po godnej uwagi wystawie w Wiedniu z Bélą Kádár w 1919 roku, jego spotkanie z Herwarthem Waldenem otworzyło decydujący etap Od początku lat dwudziestych Scheiber wystawiał w galerii Der Sturm w Berlinie, a jego prace pojawiały się w czasopiśmie o tej samej nazwie Uczestniczył tym samym w międzynarodowej sieci, która łączyła awangardy Europy Środkowej z Londynem, Rzymem i Nowym Jorkiem Socjusz Anonime, założony w szczególności przez Katherine Dreier, prezentował swoje prace w Nowym Jorku w 1926 r. Marinetti zaprosił go następnie na wydarzenie futurystyczne 19 w Rzymie. natychmiast rozpoznawalny, karmiony przez kawiarnie, tancerzy, dyrygentów, autoportrety cygarowe a zwłaszcza nową muzykę Zespół jazzowy kondensuje tę ambicję Ciała i instrumenty splatają się w niemal okrągłą kompozycję; powtarzanie krzywizn, wybuchy chromatyczne i schematyczne twarze przekształcają koncert w wizualną wibrację Wracając na stałe do Budapesztu w latach 30., kontynuował obfitą produkcję pomimo długo nierównoprawnego lokalnego uznania 1 Zginął w latach 30., kontynuował obfitą produkcję pomimo długo nierównomiernego lokalnego uznania 19-wielkiego uznania 19-wykwalifikowany produkcja lokalna mimo długo-nie szczególnie porównuje Jazz-band Jego lektura sprzyja materiałowi.

Scheiber maluje nie tylko muzyków: przekłada jazz na linie, kąty i kolory, aż całą powierzchnię zamienia w miejski rytm.