1865 -1935 · Postimpresjonizm, Bretania, Normandia i seria krajobrazów

Klify, jabłonie, rzeki i ulice Paryża wibrują pod kratowym dotykiem Gustave'a Loiseau, malarza wiernego zmianom światła.

Gustave Loiseau urodził się w Paryżu w 1865 roku w rodzinie handlarzy, po odbyciu praktyki u dekoratora spadek pozwolił mu w 1887 roku poświęcić się malarstwu, przez krótki czas uczęszczał na kursy w Szkole Sztuk Dekoracyjnych, następnie współpracuje z pejzażystą Fernandem Quignonem Od 1890 przebywał regularnie w Pont-Aven, gdzie poznał Paula Gauguina, Emile Bernarda, Henry'ego Moreta i artystów karczmy Gloanec Loiseau pamięta to z tych wymian wolność koloru bez całkowitego przyjęcia symbolicznych jednolitych kolorów Jego temperament pozostaje przywiązany do bezpośredniej obserwacji Malował Bretanię, następnie Normandię, Oise, Dordogne i Paryż, powracając do tych samych motywów wg pory roku Klify Etretat, Sekwana, nabrzeża, wioski i sady stają się w ten sposób szeregami Jego charakterystyczny dotyk, czasami określany jako krata lub krzyż właz, ożywia całą powierzchnię bez jej rozpuszczania struktura krajobrazu W L'Aiguille i Porte d'Aval skała, morze i niebo pozostają solidnie zbudowane, wibrując wilgocią i wiatrem Jabłonie kwitnące w Normandii łączą rustykalny motyw z orkiestracją wyrafinowane białymi, zielonymi i różami Loiseau wystawiał z impresjonistami i symbolistami w 1893 i 1894 roku Od 1897 roku kupiec Paul Durand-Ruel wspierał jego dzieło i oferował mu trwałą stabilność Chociaż my zaliczany do postimpresjonistów, pozostaje niezależny: mniej analityczny od neoimpresjonistów, mniej syntetyczny od Gauguina, poszukuje osobistej równoważności sensacji, tam też trwają jego miejskie poglądy na Paryż to samo śledztwo w sprawie atmosfery, ruchu i pory roku Zmarł w Paryżu w 1935 roku Jego twórczość nie opiera się na spektakularnym, ale na wierności: przeglądzie miejsca, pomiarze jego przemian i pozwalaniu kluczowi rejestrować przejście powietrze Wybór "Gustave Loiseau" w szczególności porównuje The Needle i Downstream Gate oraz Mountain Landscape Jego lektura sprzyja kompozycji.

Loiseau nigdy nie powtarza krajobrazu: wraca do motywu, aby uchwycić, co zmieniła tam pora roku, niebo i czas.