około 1499 -1546 · Rzym i Mantua

Dziedzic Rafaela, malarza, architekta i wynalazcy dekoracji, Giulio Romano popchnął renesans w stronę spektakularnej i manierystycznej wolności.

Giulio Romano, urodzony Giulio Pippi w Rzymie około 1499 roku, wszedł do pracowni Rafaela w młodym wieku Szybko stał się jednym z jego najbliższych asystentów i uczestniczył w dużych przedsięwzięciach papieskich: salach watykańskich, Lożach i dekoracjach Villa Farnesine, Nauczył się zaprojektować kompozycję na dużą skalę, koordynować warsztat i krążyć rysunek między malarstwem, sztukaterią, gobelinem i architekturą.Po śmierci Rafaela w 1520 roku Giulio wykonał kilka zleceń z Giovanni Francesco Penni i zajął główne miejsce w rozpowszechnianiu języka rafaelskiego. W 1520 Giovanni zajął miejsce w języku. totalny artysta dworu, odpowiedzialny za pałace, wille, przyjęcia, przedmioty i obraz władzy książęcej Palazzo Te jest jego manifestem W Sali Gigantów ściany i sufity zdają się zapadać wokół zwiedzającego; malowana architektura, kolosalne ciała i celowo niestabilne perspektywy zrywają z klasyczną równowagą Ta swoboda charakteryzuje manieryzm Giulio: wzmocniona anatomia, złożone pozy, napięta przestrzeń i czasem ironiczne detale Jego obrazy Świętej Rodziny zachowują jednak delikatność Rafaela, jednocześnie nadając postaciom bardziej rzeźbiarską gęstość i bliskość domową.Cenny projektant, produkuje modele przeznaczony dla malarzy, rytowników, tapicerów i rzemieślników w swoim rozległym warsztacie Architekt przebudował także pałac książęcy i miasto Mantua Giulio zmarł w 1546 roku, gdy rozważał powrót do Rzymu Jego twórczość przekształciła spuściznę Rafaela w język teatralny, adaptowalny i europejski Wybór "Giulio Romano" szczególnie porównuje Świętą Rodzinę i Świętą Rodzinę ze świętym Janem Chrzcicielem jako dzieckiem Jego lektura sprzyja opowieści.

Giulio Romano dziedziczy zakon Rafaela, po czym poddaje go napięciu: postać rośnie, przestrzeń się przesuwa, a sceneria staje się całkowitym doświadczeniem.