1727 -1804 · Wenecja, Zianigo i satyryczne spojrzenie na XVIII wiek

Historie religijne, życie weneckie i przygody Polichinelle nadają Giandomenico Tiepolo bardziej intymny, narracyjny i ironiczny głos niż głos jego ojca.

Giovanni Domenico Tiepolo, znany jako Giandomenico, urodził się w Wenecji w 1727 roku Najstarszy syn Giambattisty Tiepolo, uczył się w rodzinnym warsztacie i stał się niezbędnym współpracownikiem w bardzo młodym wieku Towarzyszył ojcu do Würzburga od 1750 do 1753 roku potem do Madrytu od 1762 roku, uczestnicząc w dużych dekoracjach freskowych, jednocześnie rozwijając niezależną karierę malarza, projektanta i rytownika Jego pierwsze prace pozostawały bliskie światłu lotniczemu i monumentalnym kompozycjom Giambattisty, Giandomenico jednak przyglądał się bliżej zwykłym postaciom, wtórnym jemu, takim jak religijnemu, jak Bethes i epizodom narracyjnym. albo Chrystus i cudzołożna kobieta, tłumy, reakcje i różnorodność postaci nadają cudowi konkretną ludzką obecność Po śmierci ojca w 1770 roku wrócił do Wenecji i pracował głównie w swojej willi w Zianigo Freski tego domu, dziś przechowywane w Ca' Rezzonico, łączą sceny towarzyskie, spacery, taniec i figury komedii dell'arte Punchinelle staje się jego najbardziej osobistym motywem W 104 dużych rysunkach Divertimento per li regazzi rodzi się zamaskowana postać, podróżuje, żeni się, świętuje, umiera i odradza się: jego popularna komedia i medytacja na ludzkiej linii obserwowany z humorem wyraźnie rozróżnia jego późne dzieło, Zmarł w Wenecji w 1804 roku, Giandomenico przekształca dziedzictwo rodzinne w ironiczną kronikę świata, który zniknął wraz z Ancien Régime.Wybór "Giandomenico Tiepolo" szczególnie porównuje Jezusa uzdrawiającego paralityka Bethesdy i Chrystusa oraz cudzołożną kobietę Jego lektura sprzyja kolorowi.

Giandomenico przywraca wielki teatr Tiepolo do ludzkiego wzrostu: cud, taniec i Polichinelle stają się odcinkami tej samej komedii świata.