1857 -1915 · Newlyn School, brytyjski naturalizm i dramat morski

Słabe wnętrza, szare światło, powściągliwe gesty i przeznaczenie rodzin rybackich czynią Franka Bramleya jednym z wielkich narratorów brytyjskiego naturalizmu.

Frank Bramley urodził się w 1857 roku w Sibsey w Lincolnshire Studiował w Lincoln School of Art, a następnie w Royal Academy of Fine Arts w Antwerpii u Charlesa Verlata To kontynentalne szkolenie wprowadziło go w realistyczne malarstwo, budowę grupy i styl wykonany z wyraźnie umieszczonych kwadratowych akcentów, Po pobycie w Wenecji Bramley dołączył do artystycznej kolonii Newlyn, wioski rybackiej w Kornwalii, w 1884 roku, podobnie jak Stanhope Forbes, Walter Langley i inni malarze w grupie, szukał swoich poddanych w lokalnym życiu w 1884 roku i pracował w bezpośrednim kontakcie z wnętrzami, portem i jego techniką płaskich kwadratów, które znane są jako " zjednoczyć światło, ścianę, ubranie i twarz Beznadziejny świt, wystawiony w Akademii Królewskiej w 1888 roku, ugruntował swoją reputację W domu rybaka młoda kobieta rozumie, że jej mąż nie wróci z morza; jej teściowa stara się ją wspierać Lampa prawie zgasła, posiłek nienaruszony, okno na falach i Biblia otworzyła się, nadają dramatowi cichą siłę Bramley odmawia spektakularnej anegdoty: katastrofa już nadeszła i pozostaje tylko w gestach, przedmiotach i oczekiwaniu, które stały się pewne Każdy ma swoją historię i ponieważ królestwo nieba należy do tych, którzy są do nich podobni, dąż tę uwagę do postaci zgromadzonych w skromnych przestrzeniach. 1895 Bramley opuszcza Newlyn i urozmaica swoją produkcję w kierunku portretów, ogrodów i jaśniejszych scen Wybrany współpracownik Akademii Królewskiej w 1894 roku następnie akademik w 1911 roku, pozostaje uznany za emocjonalną moc swoich kornwalijskich kompozycji Zmarł w 1915 roku Jego twórczość łączy socrealizm, dyskretną duchowość i nowoczesną inscenizację światła wnętrza Wybór "Frank Bramley" szczególnie porównuje Świt bez nadziei i Królestwo nieba Jego lektura sprzyja kolorowi.

Bramley maluje chwilę po tragedii: morze pozostaje poza zasięgiem wzroku, ale lampa, chleb i opuszczona ręka już mówią o całej stracie.