około 1590 - około 1654 · Naturalizm sewilski, barok hiszpański i pędzel swobodny

Solidne postacie, ziemskie światło, nerwowy dotyk i monumentalna narracja czynią Francisco de Herrerę Starszym głównym graczem w przejściu od manieryzmu do sewilskiego baroku.

Francisco de Herrera, znany jako el Viejo lub Stary Człowiek, aby odróżnić go od syna, urodził się w Sewilli około 1590 roku Pochodząc z rodziny związanej z iluminacją i grawerowaniem, prawdopodobnie nauczył się pierwszych podstaw w warsztacie ojca Starożytne źródła również przywołują przejście z Francisco Pacheco, bez całkowitej pewności, Jego pierwsze prace zachowują linię i wzorce późnego manieryzmu, ale Herrera szybko rozwinął bardziej naturalistyczny sposób, Jego wczesne prace zachowują linię i wzorce późnego manieryzmu, ale Herrera szybko rozwinęła linię bardziej naturalistyczną i zachowała linię wczesnych dzieł. franciszkanin z San Buenaventura, między 1626 a 1628 rokiem wykonał rozległy cykl mieszający freski i duże płótna Uzdrowienie świętego Bonawentury jako dziecka i otrzymanie habitu przez świętego Bonawenturę pokazują jego zdolność do łączenia doktryny, emocji i konkretnego tłumu Mnisi, dzieci, starcy i święci mają solidne ciała, zindywidualizowane twarze i szeroko czytelne gesty Św. Bazyli dyktujący swoją regułę konstruuje intelektualny autorytet świętego poprzez skalę, oświetlenie i grupę sekretarzy Herrera uprawia również portret, malarstwo gatunkowe, rysunek i grawerowanie Jego szybkie i energiczne arkusze piór stanowią jedną z najbardziej rozpoznawalnych hiszpański barok Tradycja głosi, że młody Velazquez krótko uczęszczał do jego pracowni, chociaż czas trwania i charakter tej praktyki pozostają przedmiotem dyskusji Jego syn, Francisco de Herrera Młodszy, również został malarzem, ale w bardziej dekoracyjnym baroku po pobycie we Włoszech Herrera Starszy osiadł w Madrycie około 1650 roku i zmarł tam około 1654 roku Jego otwarty pędzel i jego naturalistyczna siła przygotowały sewilski złoty wiek Wybór "Francisco de Herrera el Viejo" szczególnie porównuje świętego Bazylego dyktującego swoje rządy i Uzdrowienie świętego Bonawentury jako dziecka Jego lektura sprzyja kompozycji.

Herrera Stary wnosi do ołtarza atmosferę rzeczywistości: święci pozostają monumentalni, ale ich twarze, ręce i ciężar należą do przeżywanego świata.