1656 -1746 · Późnorzymski barok, klasycyzm dewocyjny i portret

Pieszczące światło, wyważone gesty, perłowe odcienie skóry i intymne emocje sprawiają, że Francesco Trevisani jest jednym z najbardziej wyrafinowanych malarzy w Rzymie około 1700 roku.

Francesco Trevisani urodził się w 1656 roku w Capodistria, wówczas terytorium Republiki Weneckiej, Otrzymał wstępne szkolenie z Antonio Zanchi w Wenecji, gdzie nauczył się dramatycznego światłocienia, ciepłego koloru i smaku wielkich postaci Zainstalowany w Rzymie przed 1678 rokiem, stopniowo dostosowywał to weneckie dziedzictwo do klasycznej kultury stolicy papieskiej Spotkanie z Carlo Marattą i jego świtą poprowadziło go w kierunku bardziej uporządkowanych kompozycji, jaśniejszego światła i zawierało ekspresję religijną Trevisani korzystał z potężnych protektorów, w tym kardynała Flavio Chigi, a następnie kardynała Pietro Ottoboni Malował ołtarze, cykle dekoracyjne, obrazy dewocyjne, tematy mitologiczne i portrety dla kościołów, pałaców i międzynarodowej klienteli Jego warsztat otrzymał zamówienia od kilku europejskich dworów Sen Dzieciątka Jezus, wyprodukowany na początku XVIII wieku i ofiarowany przez Ottoboniego Ludwikowi XIV, podsumowuje jego sztukę świętej czułości Śpiące Dzieciątko to nie tylko scena matczyna: spokój ciała zapowiada Mękę, podczas gdy Dziewica, aniołowie i światło konstruują cichą medytację Śpiące Dzieciątko to nie tylko scena matczyna: spokój ciała zapowiada Mękę, podczas gdy Dziewica, aniołowie i światło konstruują cichą medytację Paleta, złagodzona przez perłowe fragmenty weneckie zachowuje także uważny, ręce i tkaniny łączą w sobie rangę społeczną i psychologiczną obecność Uczestniczył w wielkich rzymskich akademiach i wyszkolił kilku studentów Zmarł w Rzymie w 1746 roku, prawie w latach dziewięćdziesiątych przeszedł ostatnie dekady baroku i przygotował swoją świetlistą elegancją wrażliwość XVIII wieku Wybór "Francesco Trevisani" szczególnie porównuje Sen Dzieciątka Jezus Jego lektura sprzyja przestrzeni.

Trevisani przemienia barok w pewność siebie: światło nie głosi już cudu, delikatnie zbliża się do twarzy, dłoni i śpiącego ciała.