1657 -1747 · Barok neapolitański, duża dekoracja i portret dworski

Architektury cieni, wznoszące się tłumy, wybuchy światła i autorytet portretu uczyniły Francesco Solimenę dominującym mistrzem malarstwa neapolitańskiego około 1700 roku.

Francesco Solimena urodził się w 1657 roku w Canale di Serino, niedaleko Avellino Malarstwa uczył się od swojego ojca Angelo przed osiedleniem się w Neapolu w latach 70. miasto miało wówczas potężną kulturę wizualną, naznaczoną naturalizmem Ribery, kolorem i ruchem Luca Giordano jak również dużymi konstrukcjami Pietro da Cortona Solimena asymiluje te spuścizny i buduje osobisty język, bardziej architektoniczny i ciemniejszy Jego postacie grupują się w złożone piramidy lub przekątne; przejścia głębokiego cienia wydobywają twarze, draperie i gesty pod skoncentrowanym światłem Kościoły i zakony powierzają mu freski sufity i ołtarze Narodziny Dziewicy, namalowane około 1690 roku, pokazują, jak przekształca wnętrze w monumentalną scenę, gdzie tłum jest zorganizowany wokół jasnego foyer Jego sława szybko rozprzestrzeniła się poza Neapol Papieże, książęta, Habsburgowie i Burbonowie zamawiali alegorie, historie dynastyczne i portrety Karola VI, władców i szlachciców, byli reprezentowani z kontrolowaną pompą: zbroja, płaszcz i kolumna potwierdziły rangę, podczas gdy twarz zachowała silną obecność Solimena pracuje również dla Hiszpanii i Europy Środkowej Jego ogromny warsztat działa również dla Hiszpanii i Europy Środkowej Jego ogromny warsztat staje się również prawdziwą nieformalną akademią Francesco de Mura, Corrado Seiano Conquia malarze włoscy lub zagraniczni uczą się rysunku, kompozycji i umiejętności wystroju Solimena jest również płodnym architektem, poetą i projektantem Jego studia piórem lub praniem ujawniają wynalazek bardziej wolny niż duże ukończone obrazy Zmarł w Barra w 1747 roku, zdominował blisko siedemdziesiąt lat malarstwa południowego i przygotował przejście między późnym barokiem a neapolitańskim rokokiem Wybór "Francesco Solimena" szczególnie porównuje Diego d'Aragona Pignatelli i Dziewicę z Dzieciątkiem na tronie ze świętymi Jego lektura sprzyja światłu.

Solimena konstruuje światło jak architektura: cień łączy tłum, następnie błyskotliwość ujawnia gest, twarz lub symbol kontrolujący historię.