Około 1914 -1920 · Montparnasse, portret, linia i nieruchoma obecność

W Modigliani pozycja siedząca staje się architekturą portretową: krzesło, stół, ramiona i spojrzenie stabilizują wydłużone sylwetki, nie wymazując tożsamości modelu.

Amedeo Modigliani czyni portret siedzący jednym z najbardziej stałych urządzeń swojej paryskiej dojrzałości Po jego rzeźbiarskich badaniach na początku lat 1910, ciągłość konturu, owalna twarz i wydłużona szyja przechodzą do obrazu Krzesło lub fotel nie są opisane z dokumentalną precyzją; zapewniają osie, które regulują relacje między głową, biustem, ramionami i nogami Ręka spoczywa na udzie, łokieć spoczywa na stole, plecy prostuje sylwetkę lub sofa mieści bardziej przedni akt Te wariacje utrzymują każdą osobę w stabilnej przestrzeni, jednocześnie dając odczuć jej charakter Jeanne Hébuterne, Elvire, Alma modele Montparnasse wyróżniają się ubiorem, fryzurą, skłonnością, a przede wszystkim sposobem zajmowania pozycji.Oczy można wyszczególnić lub pozostawić w kolorowych migdałach, tworząc medytacyjny dystans. Uproszczenie karmi się sztuką włoską, rzeźbą afrykańską i badaniami ze Szkoły Paryskiej. Wręcz przeciwnie, nie przekształca modeli w jeden typ: pozycja siedząca wręcz przeciwnie, ujawnia ich cichą osobliwość. Wybór „Siedzących figur Modiglianiego" obejmuje w szczególności akt kobiecy siedzący na kanapie i siedzącą Elvire opartą na stole. Jego lektura sprzyja kolorowi.

Krzesło Modiglianiego nie służy jako oprawa: nadaje ciału oś i pozwala, aby bezruch stał się charakterem.