XVI - XX wiek · krajobraz, polne kwiaty i otwarte horyzonty

Od pasterskiej łąki po nowoczesne pola, które stały się powierzchniami koloru, kolekcja ta podąża za sposobem, w jaki kwiaty, zioła, zwierzęta i postacie przekształcają otwartą przestrzeń zgodnie z czasami i terytoriami.

Łąka najpierw zdaje się oferować prosty temat: rozległość trawy, kilka kwiatów, horyzont Historia malarstwa pokazuje jednak, jak bardzo ta przestrzeń zmienia znaczenie w zależności od epoki W tradycji pasterskiej łąka wita stada, pasterzy lub mitologiczne opowieści Nakazuje związek między działalnością człowieka, zwierzęcia i krajobrazu W XIX wieku praca na świeżym powietrzu głęboko zmodyfikowała motyw Corot, Theodore Rousseau, Constable lub Turner obserwujcie wilgotność, wiatr, światło i odległość zamiast budować idealne ustawienie Impresjonizm przyspiesza tę przemianę W Monet, Sisley, Pissarro i Renoir łąka staje się powierzchnią dotyku, gdzie kwiaty i zioła wytwarzaj głębię przez ich rozmiar, gęstość i kolor Mak odgrywa szczególną rolę: jego czerwona plama może punktować całe pole bez konieczności opisu każdego płatka Van Gogh ładuje zioła i mniszek lekarski z energią kierunkową, podczas gdy Klimt zbliża się do kwiecistego pola jak mozaika prawie bez horyzontu Schiele, Munch czy Vallotton przeciwnie używają rozszerzenia, aby odizolować figurę lub radykalnie uprościć masy Tam kolekcja przecina także inne geografie Północne prerie, amerykańskie bagna, rosyjskie stepy, holenderskie pastwiska i równiny Teksasu pokazują, że termin ten obejmuje bardzo różne ekosystemy i historie Tamtejsze zwierzęta pasą się, gniazdują, polują lub ukrywają; ludzie pracują, chodzą lub bawią się Uważna lektura musi zatem odróżnić pole uprawne od łąki, bukiet dzikiego kwiatu i obraz nietkniętej natury jednego terytorium faktycznie zamieszkane Wierna reprodukcja musi szanować rodzaj dotyku, wysokość horyzontu, odstępy między kolorowymi akcentami i relację każdej postaci pośrodku, bez przekształcania wszystkich dzieł w jedno ten sam kwiatowy wystrój Wybór "Kwitnące pola i łąki" w szczególności porównuje Pole maków w Giverny - Claude Monet i Kwitnąca łąka z drzewami i mniszkami lekarskimi - Vincent van Gogh Jego lektura sprzyja szczegółom.

Łąka nigdy nie jest pusta: kwiaty, zioła, ślady, zwierzęta i postacie tworzą sieć obecności, których rytm i skalę wybiera każdy malarz.