1881 -1946 · Paryż, Bretania i kubizm europejski

Ogromne tomy, zbudowane krajobrazy i potężne postacie umieszczają Henriego Le Fauconniera w sercu kubizmu salonowego, zanim jego ekspresjonistyczny zwrot nastąpił w Holandii.

Henri Le Fauconnier urodził się w Hesdin w 1881 r. przybywając do Paryża na początku stulecia stopniowo porzucił prawo na rzecz malarstwa, uczęszczał do warsztatu Jean-Paula Laurensa następnie Académie Juliana Jego pierwsze pejzaże Bretanii, malowane wokół Ploumanac'h między 1907 a 1909 rokiem, uprościły skały, domy i wzgórza w mocno skonstruowane tomy, Ta geometryzacja zbliża go do Alberta Gleizesa, Jeana Metzingera, Fernanda Legera i Roberta Delaunaya Sokolnik stał się jedną z centralnych postaci kubizmu wystawianych w bardziej kameralnych badaniach Pikonów1, odrębnych od Pikonów. znaczny wpływ L'Abondance, obszerna kompozycja z 1910 roku, stosuje fragmentację tomów do monumentalnej postaci otoczonej owocami, wodą i skałami, Jego gęstość jest w ten sposób warta nazwy "fizyczny" kubizm Członek Złotej Sekcji i autor tekstów teoretycznych, Le Fauconnier kierował Akademią La Palette w 1912 roku, ważnym miejscem dla młodej awangardy, Montagnardzi zaatakowani przez niedźwiedzie następnie pchnęli kubistyczne masy w kierunku dramatu w 1912 roku: ciała, zwierzęta i krajobraz zderzyły się w niemal rzeźbiarskiej konstrukcji Na początku pierwszej wojny światowej artysta pozostał w Holandii Rembrandt i holenderscy ekspresjoniści, jego paleta ciemnieje, a materiał staje się grubszy Łowca należy do tego bardziej wewnętrznego świata, gdzie postać zdaje się wyłaniać z lasu i ciasta Wracając do Francji w 1920 roku, Le Fauconnier stopniowo odsunął się od ścisłego kubizmu i powrócił do bardziej elastycznej figuracji.Zmarł w Paryżu w 1946 roku, Le Fauconnier stopniowo odsunął się od ścisłego kubizmu i powrócił do bardziej elastycznej figuracji.Zmarł w Paryżu w 1946 roku pozostał istotnym kanałem pomiędzy Paryżem, Monachium, Amsterdam-połą częścią 6

Sokolnik nie rozdrabnia kształtów, aby były lekkie: zagęszcza je, dopasowuje do siebie i nadaje im fizyczny ciężar krajobrazu, ciała lub konfrontacji.