1868 -1941 · Partycjonizm, syntetyzm, Pont-Aven i poszukiwania duchowe

Ciemne kontury, płaskie obszary, tematy bretońskie i obrazy duchowe stawiają Emile'a Bernarda w sercu syntezatorowego wynalazku przed jego powrotem do starych mistrzów.

Emile Bernard urodził się w Lille w 1868 roku i studiował w Paryżu w pracowni Fernanda Cormona, gdzie poznał Toulouse-Lautreca i Louisa Anquetina Po esejach pointylistycznych rozwinął u Anquetina partycjonizm: uproszczone kształty, ciemne i płaskie kolorowe kontury inspirowane japońskimi drukami i witrażami Jego pobyty w Pont-Aven w 1888 zbliżyły go do Paula Gauguina Ich wymiany przyczyniły się do syntetyzmu, który odmówił naturalistycznej iluzji zjednoczenia pamięci, sensacji i idei Bretońskie kobiety, ukrzyżowania, kąpiące i autoportrety następnie nabrały ozdobnej i symbolicznej van G.3. podróżował do Włoch, na Bliski Wschód i do Egiptu, gdzie pozostał przez kilka lat Stopniowo krytyczny wobec awangard, powrócił do bardziej skonstruowanego malarstwa, karmionego renesansem i klasycyzmem, Wracając do Francji w 1904 roku, malował portrety, akty, tematy religijne i główne cykle dekoracyjne, publikując wiersze, recenzje i wspomnienia Zmarły w Paryżu w 1941 roku Bernard pozostawił po sobie obfity dorobek, przecięty konfliktem między nowoczesnym wynalazkiem a tradycją Zmarły w Paryżu w 1941 roku Bernard pozostawił po sobie obfity dorobek Bernarda, przekreślony przez współczesny twórczość,

Bernard upraszcza się do intensyfikacji: zarys, płaskość i pamięć przekształcają widoczny motyw w znak dekoracyjny i duchowy.