1599 -1660 · Hiszpański Złoty Wiek i malarstwo dworskie

Królewskie portrety, sceny gotowania, mitologie i gry oczne czynią Velazqueza absolutnym mistrzem obecności, przestrzeni i światła.

Urodzony w Sewilli w 1599 roku Diego Rodriguez de Silva y Velázquez wszedł do pracowni Francisco Pacheco w bardzo młodym wieku, którego córkę później poślubił Jego pierwsze sceny gotowania i tawerny łączyły realistyczną obserwację, kierowały światło i uwagę na zwykłe przedmioty W 1623 roku przeniósł się do Madrytu i został malarzem króla Filipa IV.Dwór zaoferował mu uprzywilejowany dostęp do królewskich zbiorów, zwłaszcza Tycjana, podczas gdy dwie podróże do Włoch pogłębiły jego zrozumienie koloru, aktu, portretu i przestrzeni.Velazquez malował rodzinę królewską, błaznów, dostojników i gości z taką samą dbałością o indywidualną obecność.Jego dotyku staje się stopniowo swobodniej: z bliska wydaje się fragmentaryczny; z daleka przekomponowuje tkaniny, odcienie skóry, powietrze i światło Meninas podsumowują te badania, łącząc portret, autoportret, refleksję i reprezentację w przestrzeni, której rzeczywistość widz zdaje się dzielić Odpowiedzialny również za funkcje w pałacu, Velázquez kontynuował karierę u króla aż do swojej śmierci w Madrycie w 1660 r. Wybór „Diego Velázqueza" szczególnie porównał Les Menines i Portret papieża Innocentego X. Jego lektura sprzyja atmosferze.

Velazquez maluje kontury mniej niż odległość, która dzieli nas od istot: powietrze, światło i spojrzenie sprawiają, że ich obecność jest realna.