1599 -1660 · Realizm, dwór Filipa IV i malowanie spojrzenia

Od Baltasara Carlosa po Meninów, od błaznów po bogów, Velázquez odnawia każdy gatunek poprzez przestrzeń, powietrze i prawdę obecności. Dwór staje się światem postrzeganym w równym stopniu, jak świat reprezentowany.

Urodzony w Sewilli w 1599 roku, a zmarł w Madrycie w 1660 roku, Diego Rodriguez de Silva y Velázquez trenował u Francisco Pacheco, którego córkę Juanę poślubił Jego pierwsze sceny sewilskie - kuchnie, kupcy, postacie religijne i popularne - łączą naturalizm, światłocień i obserwację materiałów W 1623 roku został malarzem króla Filipa IV i osiadł na stałe w Madrycie Kontakt ze zbiorami królewskimi Rubens i dwie podróże do Włoch poszerzyły jego język: dotyk stał się swobodniejszy, światło konstruowało powietrze, a obraz odbijał się na własnym wykonaniu Velazquez malował rodzinę królewską, ministrów, artystów i artystów, bła przycinanie z równą dbałością o indywidualną obecność Książę Baltasar Carlos kondensuje nadzieję dynastyczną w obraz dzieciństwa rządzony etykietą Portret infanta Don Carlosa łączy w sobie trzeźwą elegancję i zadziwiającą autonomię psychologiczną El bufón el Primo i Don Diego de Acedo odmawiają karykatury: przedmioty, postawa i spojrzenie nadają każdemu złożoną tożsamość Duże zamówienia Buen Retiro produkują Poddanie Bredy, gdzie akt łaski zastępuje przemoc bitwy, a portrety jeździeckie Velazquez traktuje także mitologię i bajkę z ironicznym realizmem: Mars spoczywa jak zmęczony żołnierz, Merkury działa w krajobrazie cichy, Ezop i Menippus przenoszą filozofię do zwykłych ciał Meniny, namalowane w 1656 roku, łączą w przestrzeni, której prawdziwym tematem jest spojrzenie Infantkę Małgorzatę, jej wyznawców, odbitych władców, malarza i widza, Spinners nakładają na siebie współczesną pracownię i mit Arachne'a Jego sztuka nie ogranicza się do iluzji: pokazuje, jak obraz organizuje godność, dystans i percepcję Wybór "Diego Velázqueza" w szczególności porównuje księcia Baltasara Carlosa i polowanie na dzika w dziurze Jego lektura sprzyja atmosferze.

Velazquez nigdy nie stawia przed nami postaci: maluje otaczające go powietrze, spojrzenie, które go dociera i odległość, która nas od niego oddziela.