1717 -1721 · Dzielna impreza, miłość i melancholijne odejście

Watteau wyobraża sobie Cyterę jako teatr miłości, w którym pary, posąg Wenus i parny krajobraz wahają się między szczęśliwym przybyciem a i tak już melancholijnym odejściem.

Wraz z Pielgrzymką na Wyspę Cythera Antoine Watteau wymyśla obraz tak osobliwy, że Akademia Królewska tworzy dla jego recepcji gatunek walecznego festiwalu Eleganckie pary wstają, rozmawiają i kierują się w stronę łodzi pod okiem Wenus i małych Kupidynów Znaczenie pozostaje celowo niejednoznaczne: czy przybywają na wyspę miłości, czy opuszczają ją po zbyt krótkiej imprezie? Watteau podejmuje kompozycję w kilku wersjach, modyfikując grupy, krajobraz i ruch Czy podejmuje kompozycję w kilku wersjach, modyfikując grupy, krajobraz i ruch. Czy jego lekkie dotknięcie rozpuszcza kontury w atmosferze i przekształca mitologię w nowoczesny czas, oddaje doświadczenie Ante. szczególnie w odniesieniu do Wyruszenia na Cyterę i Pielgrzymki na Wyspę Cyterę Jego lektura sprzyja materiałowi.

Watteau Cythera to wyspa, którą opuszczamy w momencie, gdy wydaje nam się, że do niej docieramy.