1880 s -1914 · Ulica, dworzec kolejowy, tłumy i wnętrze miejskie

Miasto postimpresjonistyczne staje się systemem przepływów: stacja, ulica, oświetlenie, wypoczynek i samotność są rekonstruowane przez punkt, płaskość lub obramowanie.

Artyści postimpresjonistyczni dziedziczą współczesne miasto malowane przez Maneta, Degasa, Moneta czy Caillebotte'a, ale odmawiają podania wspólnej wizji tego Maksymilien Luce stosuje podział tonów do stacji, placów budowy i popularnych ulic: dym, kamień i ruch stają się świetlistymi wibracjami, podczas gdy jego sceny powiązane z Komuną zachowują pamięć polityczną Vallotton przecina ulice, przechodniów i wnętrza ostrymi płaskimi obszarami i nieoczekiwanymi kątami; miasto wydaje się jasne, uporządkowane i psychologicznie odległe Toulouse-Lautrec obserwuje teatr, kawiarnia-koncert i prostytucję z linią, na którą wpływają japońskie grafiki. Vuillard i Bonnard przesuwają nowoczesność w mieszkaniu, bulwar widziany z góry lub związek między wnętrzem a ulicą Miasto nie jest już więc tylko scenerią Przemienia prędkość spojrzenia, odległość między ludźmi, rytmy pracy i granicę między publicznym spektaklem a życiem prywatnym Wybór "Miasta i współczesne życie postimpresjonistyczne" szczególnie porównuje La Gare de l'Est i Une rue de Paris w maju 1871 roku Jego lektura sprzyja materiałowi.

Postimpresjonistycznego miasta nie da się już uchwycić na jeden rzut oka: punkt, kąt i płaski obszar odzwierciedlają konkurencyjne doświadczenia tej samej przestrzeni.