1914 -1938 · Architektura znaków, podróże i pamięć miejska

Paul Klee rekonstruuje miasto niczym przegrodę: domy, kopuły, mosty i ulice stają się kolorowymi znakami, widzianymi zarówno od frontu, z góry, jak i ku pamięci.

Miasta Paula Klee prawie nigdy nie reagują na jedną perspektywę Wywodzą się z doświadczenia podróży, studiów nad architekturą i refleksji nad sposobem, w jaki pamięć nakłada kilka punktów widzenia Tunezyjski pobyt z 1914 roku umacnia jego uwagę na białe domy, kopuły, światło i geometryczne rytmy Później, w Bauhausie, jego klasy analizowały wzrost, równowagę, powtarzalność i cyrkulację: miasto stało się uprzywilejowanym terenem do łączenia tych sił W Epizodzie Przed arabskim miastem pasma koloru, sylwetki i znaki utrzymują miejsce u progu historii Miasto z trzema kopułami kondensuje architekturę w architekturę emblematy, natomiast Mała Wioska w Jesiennym Słońcu łączy w sobie organizację miejską i sezonowe światło Stare miasto i most sprawiają, że przejście jest konstrukcją zdolną do łączenia heterogenicznych bloków Klee traktuje dom jako jednostkę muzyczną: powtarza się, odwraca lub przesuwa, wytwarza rytm i gęstość Niektóre miasta wznoszą się, inne wydają się zranione, skaliste lub przeznaczone dla lalek Mogą przywoływać dzieciństwo, świat arabski, Północ czy współczesną katastrofę nie stając się dokumentalnymi planami Kolor działa jak klimat i linia jako cyrkulacja Dlatego kolekcja ta podąża za miejscami mniej rozpoznawalnymi niż myślenie miejskie: życie oznacza łączenie cele, przekraczanie progów i organizowanie wielokrotności Wybór "Miasta i wioski Paula Klee" w szczególności porównuje Epizod Przed arabskim miastem i miastem z trzema kopułami Jego lektura sprzyja historii.

Klee nie reprezentuje miasta z okna: przekomponowuje je tak, jakby ulice, wspomnienia i fasady były jednoczesnymi głosami tej samej partytury.