Około 1865 -1919 · Martwa natura, impresjonizm i kolor dotykowy

Renoir maluje róże, zawilce i żonkile jak ogniska światła: giętki dotyk przekształca płatki, wazony i stoły w kolorowy materiał tak żywy jak jego portrety.

Pierre-Auguste Renoir regularnie powraca do kwiatowej martwej natury od jej początków aż do lat Cagnes-sur-Mer.Jego pierwsza praca jako malarza porcelany zapoznała go z ozdobnymi bukietami, ale malarstwo olejne pozwoliło mu uwolnić materiał W latach impresjonizmu kwiaty stały się ćwiczeniem w szybkim świetle: płatki nie były rozgraniczane jeden po drugim, pojawiały się w różowych, czerwonych, białych lub niebieskich akcentach, które wibrowały na liściach Liczne bukiety zawilców, róż i żonkili pokazują, że ten sam wzór może dawać bardzo różne akordy w zależności od wazonu i tła Renoir również umieszcza kwiaty w jego portrety: fryzura, trzymany bukiet lub spojrzenie umieszczone na wazonie łączą osobę z kolorem otoczenia Po powrocie do bardziej skonstruowanej postaci w latach osiemdziesiątych XIX wieku martwa natura zachowuje swobodny i dotykowy dotyk Bukiet oferuje w ten sposób przestrzeń do eksperymentów, w której malowanie może pozostać natychmiastowe, zmysłowe i mobilne bez uzależnienia od wielkiej historii Wybór "Kwiaty i bukiety Renoir" szczególnie porównuje Bouquet i Les Anemones Jego lektura sprzyja historii.

W Renoir bukiet nie jest opisany jako płat za płatkiem: powstaje w świetle, poprzez dotyk, który krąży pomiędzy kwiatem, wazonem i stołem.