Od 1886 · neoimpresjonizm, podział tonów i kolor optyczny

Seurat, Signac i neoimpresjoniści zbudowali światło i objętość, zestawiając ze sobą wyraźne akcenty, przekształcając nowoczesne sceny, porty i krajobrazy w tętniącą życiem architekturę kolorów.

Pointillism pojawił się publicznie w latach osiemdziesiątych XIX wieku w obrębie neoimpresjonizmu Georges Seurat poszukiwał metody zdolnej do uporządkowania impresjonistycznych odkryć o świetle, karmiony pracą Michela-Eugène Chevreula na kontraście symultanicznym i pismami Ogdena Rooda na temat koloru, rozdzielał tony na małe zestawione ze sobą akcenty, zamiast mieszać je całkowicie na palecie, Przedstawiony w 1886 roku, Niedzielne popołudnie na wyspie Grande Jatte stał się manifestem tych badań Powierzchnia jest cierpliwie skonstruowana, ale kompozycja pozostaje monumentalna: sylwetki, drzewa, cienie i brzeg są regulowane przez rytmy i wertyka Paula. met Seurat w 1884 roku i rozwinął z nim podział tonów Po przedwczesnej śmierci Seurata w 1891 roku Signac stał się głównym teoretykiem i rozpowszechnił neoimpresjonizm w swojej pracy Od Eugeniusza Delacroix do neoimpresjonizmu, wydanej w 1899 roku Jego akcenty stopniowo rozszerzały się na kolorowe mozaiki, szczególnie w portach Saint-Tropez, Wenecji czy Konstantynopola, Termin pointylizm podkreśla punkt, natomiast dywizjonizm opisuje dokładniej zasadę: oddzielenie składników chromatycznych, tak aby ich relacje zostały ponownie złożone w spojrzeniu Artyści nie wszyscy zatem stosują jednolite znaki i Seurat używa jednolitych znaków kontrolowany; Signac często przyjmuje szersze tonacje, zorientowane jak tessery Ruch dotyka Cross, Luce, Van Rysselberghe i innych malarzy europejskich Kilka łączy harmonię chromatyczną, sceny pracy i aspiracje społeczne W Le Cirque Seurat stosuje tę dyscyplinę do sztucznego i dynamicznego spektaklu; w pejzażach morskich Signac żeglarstwo, woda i architektura stają się sieciami komplementarnymi Wierna reprodukcja musi zachować separację tonacji, kontrasty uzupełniające, interwały świetlne, a architektura staje się sieciami uzupełniającymi Wierna reprodukcja musi zachować separację tonacji, kontrasty uzupełniające, interwały świetlne, ogólną geometrię i odległość widzenia niezbędną do fuzji optycznej Wybór "Arcyzy" stawia szczególnie w odniesieniu do Kościoła Salutu, Wenecji - Paul Signac i W czasach harmonii - Paul Signac. Jego lektura faworyzuje postacie.

Pointillism nie jest mechaniczną akumulacją punktów: jest organizacją kolorowych relacji, gdzie każdy klucz działa lokalnie i w jedności obrazu.