Paryż i Arles · 1887 -1888

Od Paryża po Arles Van Gogh przekształca kawę w laboratorium współczesnego życia: samotność, sztuczne światło, wyrazisty kolor i nocna towarzyskość zderzają się bez rozwiązania.

Vincent van Gogh malował kawiarnie w decydującym momencie swojej kariery W Paryżu w 1887 roku bywał w kawiarni Tambourin, boulevard de Clichy, prowadzonej przez Agostinę Segatori Jego portret właściciela łączy japoński wystrój, napoje i nowoczesna poza; stolik kawowy z absyntem wręcz przeciwnie izoluje szklankę i karafkę w ciasnej oprawie, gdzie ludzka obecność staje się pośrednia W Arles we wrześniu 1888 roku kawiarnia zmieniła skalę i kolor W Café Terrace wieczorem głęboki błękit nieba przeciwstawia się żółciom gazu bez uciekania się do nocnej czerni Bruki prowadzą oko w stronę żywego kwadratu, podczas gdy gwiazdy nadają zwykłej scenie kosmiczny rozmach Pokazuje Nocna Kawiarnia wnętrze Kawiarni de la Gare prowadzonej przez Josepha i Marie Ginoux Bilard, lampy, czerwone ściany i żółto-zielone podłogi konstruują celowo niestabilną perspektywę Van Gogh opisuje następnie miejsce zdolne do wyrażania ludzkich namiętności uzupełniające kontrasty kolorystyczne Prace te nie stanowią zatem prostej kroniki lokali uczęszczanych przez artystę Badają izolację wśród publiczności, efekt sztucznego światła i emocjonalna siła koloru Wierna reprodukcja musi zachować intensywność żółci, czerwieni, zieleni i błękitu, widoczny kierunek klawiszy i ekspresyjne perspektywy, które nadają każdemu miejscu klimat psychologiczny./Kawiarnie de Van Gogh/Wybór "Kawiarni de Van Gogh" szczególnie porównuje Le Café de nuit - Vincent van Gogh i Terrasse du café le soir - Vincent van Gogh./Jego lektura sprzyja światłu.

Kawiarnia Van Gogha jest jednocześnie schronieniem, sceną towarzyską i komorą echa: kolor mówi, czego bohaterowie nie formułują.