Florencja, około 1615 -1617 · Złamane koło, autoportret i opór

Ręka spoczywa w pobliżu punktów koła, nie cofając się: Artemizja sprawia, że Catherine jest naturalnej wielkości, w której wrażliwość, inteligencja i stałość mają to samo spojrzenie.

Katarzyna Aleksandryjska jest legendarną świętą z początku IV wieku Chrześcijańska uczona, konfrontuje się z cesarzem Maksencjuszem, nawraca jego filozofów i odmawia małżeństwa Skazana na koło wyłożone kolcami, zostaje uratowana, gdy instrument pęka, a następnie ścięta Artemisia Gentileschi maluje kilka wersji Katarzyny w trakcie i po jej florenckim pobycie Autoportret jako św. Katarzyny Aleksandryjskiej, datowany na około 1615 -1617, ukazuje artystę w popiersiu, niemal naturalnej wielkości, opierającego się o złamane koło i trzymającego palmę męczeństwa Kwadratowa i ciasna kompozycja przybliża artystkę do twarzy, przedramię i blasku, a z prawej strony A. turban i drewno, podczas gdy wnętrze koła znika w cieniu Linie porównawcze pokazują, że głowa i ramiona są ściśle powiązane z Autoportretem jako lutnistka: Artemizja transponuje i przekształca własne modele Jej cechy czynią Katarzynę konkretną, ale wymagana jest ostrożność w obliczu czysto autobiograficznych odczytań Praca uczestniczy również we florenckiej strategii reputacji, gdzie reprezentowanie siebie jako uczonej świętej potwierdza cnotę, odwagę i wirtuozerię Wybór "Święta Katarzyna przez Artemizję Gentileschi" szczególnie porównuje św Katarzynę Aleksandryjską i św. Katarzynę Aleksandryjską Jego lektura sprzyja opowieści.

Koło Katarzyny jest zepsute, ale Artemizja pozostawia punkty bardzo blisko swojej ręki: zwycięstwo zachowuje w ten sposób fizyczną pamięć o wydarzeniu.