Włoskie eksperymenty weryzmu, portretu i materiału · 1852 -1930

Dzieci ulicy, akrobaci i portrety z żarzącym się materiałem sprawiają, że Antonio Mancini jest jednym z najodważniejszych malarzy włoskiego weryzmu.

Antonio Mancini urodził się w Rzymie w 1852 roku i zmarł tam w 1930 roku Jego przedwczesny talent pozwolił mu w wieku dwunastu lat wejść do Instytutu Sztuk Pięknych w Neapolu, gdzie uczył się u Domenico Morelli i Filippo Palizziego Przyjaciel rzeźbiarza Vincenzo Gemito, dzielił z nim biedną młodość i brał za wzór dzieci, podróżujących muzyków i młodych akrobatów z neapolitańskich ulic, Prevetariello i Il Saltimbanco łączyli obserwację werystyczną, chiaroscuro odziedziczone po XVII wieku i empatię bez sprecyzowania Mancini wystawiał w Paryżu w 187, potem pracował tam i wrócił w 1 podtrzymuje głęboko włoską ścieżkę Poważny kryzys psychologiczny sprowadził go z powrotem do Neapolu pod koniec lat 70. zainstalowanego w Rzymie w 1883 roku, powoli odbudowywał swoją karierę dzięki wsparciu holenderskiemu, brytyjskiemu i amerykańskiemu; szczególnie podziwia jego talent John Singer Sargent Jego malarstwo staje się coraz bardziej materialne Używa siatki nici umieszczonych przed modelem i płótnem, aby kontrolować proporcje, następnie gromadzi impasto, ślady siatki i czasami fragmenty szkła, metalu lub tkaniny Późne portrety wyłaniają się w ten sposób z błyszczącej, wyboistej i niemal rzeźbiarskiej powierzchni Oficjalnie rozpoznanej pod koniec życia, Mancini pozostaje jednym nieklasyfikowalny eksperymentator między naturalizmem, weryzmem i nowoczesnością Wybór "Antonio Mancini" oferuje własną podróż na ten temat Jego lektura sprzyja szczegółom.

Mancini popycha podobieństwo do materii: twarz rodzi się ze światła, impastu i prawdziwych fragmentów wkomponowanych w obraz.