1627 - po 1683 · Delft, Florencja i Amsterdam, martwa natura w ruchu

Ukośne bukiety, złote zegarki i półprzezroczyste owoce sprawiają, że Willem van Aelst jest wirtuozem luksusu, czasu i światła.

Willem van Aelst urodził się w Delft w 1627 roku i zniknął ze źródeł po 1683 roku w Amsterdamie Prawdopodobnie wyszkolony przez swojego wuja, malarza martwych natur Everta van Aelsta, został przyjęty do cechu św. Łukasza z Delft w bardzo młodym wieku Jego kariera szybko nabrała wymiaru europejskiego Pracował w Paryżu, następnie przez kilka lat przebywał we Florencji w służbie kardynałów Gian Carlo i Leopoldo de' Medici, Tym razem na dworze toskańskim uszlachetnił swój gust do rzadkich przedmiotów, elegancji i inscenizacji naukowej; czasami podpisywał się włoską formą swojego pierwszego imienia Guill.mo Vanst w Holandii, a jeszcze jeden z powrotem do Holandii Przedstawia kwiaty, owoce, kawałki złotnictwa i trofea myśliwskie z wyjątkową precyzją Jednak jego kompozycje nigdy nie są prostymi katalogami Martwa natura z kwiatami z zegarkiem zrywa z tradycyjnym bukietem frontalnym: łodygi podążają za ostrą przekątną, kwiaty wyłaniają się stopniami z ciemności i silne świetliste kontrasty wytwarzają napięcie i ruch Zegarek umieszczony w pobliżu wazonu wprowadza upływ czasu w samo serce blasku W Winogronach, Brzoskwiniach i Wielkim Szkle krystaliczna przezroczystość, aksamitna skóra i dojrzałe owoce stają się demonstracją materii tak samo jak medytacja nad kruchością Muchy, motyle, zakrzywione liście i dojrzałe liście maleńkie refleksje ożywiają ciszę Van Aelst jest jednym z pierwszych specjalistów w trofeach myśliwskich i szczególnie szkoli Rachel Ruysch, która rozszerzy swoją sztukę dynamicznego bukietu Jego praca łączy międzynarodowe wyrafinowanie, naturalistyczną obserwację i świadomość czasu: wszystko wydaje się cenne, ponieważ jest oddawane dokładnie w momencie, gdy jego piękno może już zniknąć Wybór "Willem van Aelst" szczególnie porównuje Martwą naturę z kwiatami ze zegarkami i winogronami, brzoskwiniami i dużym szkłem Jego lektura faworyzuje figury.

Van Aelst wprawia martwą naturę w ruch: przekątna prowadzi kwiaty, światło i spojrzenie w stronę ulotnego blasku czasu.