1892 -1912 · Warsztat holenderski, czysty kolor i przejście do kubizmu

Garnki, owoce, kwiaty i obiekty warsztatowe pozwalają Mondrianowi testować materiał, kolor i konstrukcję: martwa natura staje się dyskretnym laboratorium jego przejścia do abstrakcji.

Przed siatką neoplastyczną Piet Mondrian obserwuje na długo znane przedmioty, w swoich pierwszych holenderskich martwych naturach owoce, garnki, suszone kwiaty i naczynia gliniane zajmują płytki stół, oświetlony światłem, które zagęszcza kontury i sprawia, że materiały wibrują Ten rodzaj skromnego wyglądu pozwala mu eksperymentować bez uzależnienia od historii Lustro otwiera przestrzeń wtórną, metal odbija światło, pomarańczowy narzuca niemal autonomiczny kolor Około 1908 -1910 jego paleta nasila się w kontakcie z luminizmem: żółcie, błękity i czerwienie przestają tylko opisywać i stają się siłami Gipsowe popiersie wprowadza wyraźną, stabilną masę, zwróconą w stronę bardziej rozdrobnione obiekty Dwie wersje Martwej natury w imbirowym garnku, namalowane w 1911 roku, a następnie 1912 roku, wyznaczają decydujący punkt zwrotny W pierwszym modelowanie i kolory nadal zachowują konkretną obecność garnka; w drugim, po odkryciu kubizmu w Paryżu, stół i pojemniki nie rozpuszczają się w sieci szarości i ochry. Mondrian nie kopiuje jednak Picassa ani Braque'a: używa ich języka do poszukiwania bardziej ogólnej struktury, już przyciąganej przez pion i poziom. Prace te pokazują, że jego abstrakcja nie rodzi się z nagłego odrzucenia rzeczywistości. Prace te pokazują, że jego nagłe odrzucenie nie rodzi się z nagłego odrzucenia Martwe natury Pieta Mondriana w szczególności porównuje Martwą naturę z lustrem, pojemnikami, szczerością i owocami oraz Martwą naturę z gipsowym popiersiem Jego lektura sprzyja kolorowi.

W Mondrian garnek imbiru nie znika: staje się punktem podparcia, z którego obiekt, przestrzeń i powierzchnia uczą się mówić tym samym językiem.