Od krajobrazu barokowego do sztuki współczesnej · Kiedy atmosfera staje się tematem

Huragany, burze, wraki statków, wzburzone morza i góry pod śniegiem przekształcają krajobraz w aktywną siłę, pomiędzy wzniosłością, strachem i pięknem.

Burza zakłóca znane linie krajobrazu Niebo opada, horyzont znika, drzewa wyginają się, a morze staje się ruchomą masą W malarstwie barokowym Gaspard Dughet, Aelbert Cuyp czy Ludolf Backhuysen organizują to zaburzenie dużymi przekątnymi: chmury, fale i łodzie wciąż prowadzą wzrok Giorgione czyni błyskawicę tajemniczym wydarzeniem; Magnasco i Géricault kojarzą burzę i wrak statku z ludzką kruchością Na przełomie XIX wieku romantyczne wzniosłość wzmocniła skalę Turner otacza góry Hannibala i jego armię w burzy śnieżnej, podczas gdy Peder Balkestadt morze lub Albert kosmiczny./Później Monet obserwuje/falę i światło/nie uciekając się do heroicznej narracji; Ensor ładuje złą pogodę/materia nerwową; Henri Rousseau umieszcza zaskoczonego tygrysa w sercu tropikalnego deszczu Hokusai, wreszcie pokazuje, że szczyt i burza mogą się zmieścić w zupełnie innej relacji graficznej./Ten zbiór/przekracza więc kilka tradycji, aby pokazać, jak niestabilność atmosfery wytwarza ruch, głębię i emocje./Ten zbiór/przecina zatem/Ten zbiór/,/w ten zbiór/w ten sposób,/że,/w jaki sposób niestabilność atmosfery wytwarza ruch, głębię i emocje./Ten zbiór przebija Huragandycję./Huragan,/w./w./w./w./w./w./Huragandy,/w./w./w./w./Wynika z ang./St./St./St./,/St,/,/,/,/,/,/,/,/,/,/,/,/,/,/,/,/,/,/,/,/,/wytwarza burzowa/,/,/,/,/,/

W obrazie burzowym pejzaż przestaje być scenerią: głównymi aktorami stają się powietrze, woda i światło.