Seria Moneta: malowanie tego samego wzoru, aby pokazać, że nic nie pozostaje takie samo

Drzewa zagrożone zniknięciem przed zakończeniem pracy

W 1891 Monet namalował ponad dwadzieścia widoków topoli posadzonych na brzegach Epte, niedaleko Limetz, około dwóch kilometrów od Giverny Pracuje z brzegu lub z łodzi Gdy miasto postanawia je sprzedać drzewa, ich wycinka zagraża serii Monet zawiera umowę z handlarzem drewnem, aby utrzymać je tak długo, jak to konieczne.

Pionowy, a czasem prawie kwadratowy format odpowiada wzorowi Pnie wznoszą się do górnej krawędzi i wydają się ciągnąć dalej Rzeka powtarza swoje kształty w miękkim odbiciu; linie proste stają się faliste Niektóre kompozycje umieszczają trzy lub cztery drzewa bardzo blisko widza, inne przesuwają je z powrotem w krzywej, która prowadzi w kierunku dna.

Musée d'Orsay podkreśla wiatr, sezonowe wariacje i dekoracyjny charakter tych rytmów. W Metropolitan Museum, Cztery Drzewa jest prezentowany jako jeden z około dwudziestu czterech widoków w serii Piętnaście topoli zostało wystawionych w Paryżu w 1892 roku Po masach lądowych Meules Monet wykazał, że serię można również skonstruować za pomocą kadencji, interwału i pionowego powtórzenia.

Od zbudowanego ogrodu po obraz bez krawędzi

Sam Monet rozwinął swój ogród wodny w Giverny Pierwsza seria przedstawia basen z brzegami, roślinnością i japońską kładką Od Wodne tereny, obramowanie jest coraz bliżej: bank i bezpośrednie niebo znikają Woda odbija chmury i drzewa, lilie wodne unoszą się na jego powierzchni, a przestrzeń waha się między głębokością a płaszczyzną obrazową.

Musée de l'Orangerie szacuje, że cykl obejmuje blisko trzysta obrazów, w tym ponad czterdzieści wielkoformatowych paneli, od 1914 roku Monet poświęcił swoją energię "wielkim dekoracjom" Pracuje w rozległym warsztacie, zmontuj panele i zaprojektuj okrągły fryz, który może stworzyć iluzję fali bez horyzontu i brzegu.

Po zawieszeniu broni w 1918 r. ofiarował państwu darowiznę mającą na celu hołd pokojowi. Ostatni zespół został podarowany w 1922 r., ale Monet przerobił go aż do swojej śmierci w 1926 r. Według jego planów zainstalowano osiem kompozycji w dwóch owalnych pomieszczeniach Oranżerii i udostępnionych do zwiedzania w 1927 roku, Zajmują około dwustu metrów kwadratowych i blisko sto metrów bieżących.

Seria zmienia wtedy swój charakter Nie jest to już tylko seria obrazów umieszczonych obok siebie: staje się architekturą widzenia Panele otaczają odwiedzającego, naturalne światło górne modyfikuje ich wygląd i żaden pojedynczy punkt nie dominuje całkowicie na powierzchni Metoda zrodzona z porównania Koła Szlifierskie skutkuje ciągłym eksperymentem czasu.