Czy Krzyk Van Gogha? Munch, pochodzenie i analiza

Która ich łączy

• Nienaturalistyczny kolor używany do wyrażania intensywności.
• Krajobraz, który odzwierciedla lub wzmacnia stan wewnętrzny.
• Autoportrety wykorzystywane jako laboratorium techniki i tożsamości.
• Zainteresowanie uniwersalnymi tematami: samotność, miłość, śmierć, pocieszenie i natura.
• Duży wpływ na ekspresjonistów XX wieku.

Co ich wyróżnia

• Van Gogh należy do postimpresjonizmu; Munch wywodzi się z symboliki i staje się pionierem ekspresjonizmu.
• Gruby, fragmentaryczny dotyk Van Gogha różni się od dużych krzywizn i bardziej płaskich powierzchni Muncha.
• Van Gogh często pracuje przed obserwowanym motywem; Munch długo robi obrazy z pamięci.
• The Krzyk umieść figurę znaku pośrodku; Krajobrazy Van Gogha mogą nieść emocje bez charakteru.
• Munch miał długą karierę aż do 1944 roku; Van Gogh skupiał się na dekadzie.

1. Kolor nie wypełnia już obiektów

W obu pracach kolor przestaje być jedynie informacją opisową Niebo Krzyk czy czerwony nie jest tylko dlatego, że zachodzi słońce: staje się warstwą ostrzegawczą, która biegnie przez całą scenę W Gwiaździsta Noc, głęboki błękit i świetliste żółcie konstruują nocną przestrzeń ożywioną kontrastami Munch dąży do dużych ciągłych, niemal emblematycznych obszarów; Van Gogh rozdrabnia powierzchnie na dotyki, które zachowują ślad dłoni Intensywna paleta łączy je zatem, ale jej realizacja ujawnia dwie różne myśli.

2. Rytm organizuje emocje

Być może najbardziej owocne podobieństwo polega na ruchu Krzywe nieba, fiordu i postaci reagują na siebie w Munch jak wiry nieba, gałęzi i wzgórz w Van Gogh. Jednak Krzyk kontrastuj te falowania z suchą przekątną kładki: przestrzeń wydaje się być rozdarta między porządkiem a paniką Van Gogh częściej rozprowadza swój rytm po całym krajobrazie W domu spojrzenie krąży; w Munch nagle wraca do centralnej twarzy i swojego gestu obronnego.

3. Wsparcie jest częścią znaczenia

Wersja z 1893 roku Krzyk łączy temperę i ołówek smarowy na tekturze, których kruchość jest dziś decydująca dla konserwacji Cienkie obszary i widoczne linie nadają obrazowi suche napięcie, bardzo różniące się od impast kojarzonych z Van Goghem. To często konstruuje relief farby, który łapie światło i sprawia, że powierzchnia jest prawie dotykowa Przekonująca reprodukcja musi szanować tę różnicę: nie powinna automatycznie przekształcać Muncha w grubą farbę lub gładki kierunkowy dotyk Van Gogha.

4. Biografia nie jest całkowitym wyjaśnieniem

Popularne historie chętnie łączą obu artystów poprzez cierpienie psychiczne, Ta lektura może otworzyć drzwi, ale staje się myląca, jeśli sprowadza obrazy do symptomów Munch przez lata projektował, podejmował i rozpowszechniał swój motyw; Van Gogh studiował grafiki, teorię kolorów, dawnych mistrzów i innowacje swoich czasów Ich wyrazistość wynika ze świadomej pracy nad kompozycją, formatem, kolorem i seriami Ich wyrazistość wynika ze świadomej pracy nad kompozycją, formatem, kolorem i seriami, Widząc tylko kryzys, znika metoda, kultura wizualna i decyzje techniczne, które nadają dziełom trwałą moc.

5. Wpływ nie jest spotkaniem

Munch i Van Gogh prawdopodobnie nigdy się nie spotkali Norweg mimo to odkrył dzieło swojego starszego około 1890 roku i podziwiał je, w tym samym momencie, gdy jego własny obraz odchodzi od naturalizmu, Nie kopiuje precyzyjnego obrazu: rozpoznaje w Van Gogh możliwość wykorzystania krajobrazu i koloru jako nośników wewnętrznego doświadczenia Historia sztuki często postępuje w ten sposób, poprzez opóźnione spojrzenie, wystawę, reprodukcję i pamięć, Ich związek jest zatem realny bez uczynienia ich stylów wymiennymi.

Co zmienia to porównanie

Dokładne przypisanie nie niszczy intuicji, która łączyła ludzi Płacz by Van Gogh; ona czyni to bardziej precyzyjnym Rozumiemy, że współczesna ekspresja nie ma jednej gramatyki Może powstać z materii i dotyku, albo z uproszczenia i symbolu; zamieszkiwanie krajobrazu bez charakteru lub koncentrowanie się w przedniej sylwetce Porównanie sprowadza się wtedy do obserwacji, jak każdy artysta przekształca doznanie w konstrukcję wizualną, zamiast szukać, który z nich namalowałby najbardziej udręczony obraz.