Symbolika: 100 słynnych obrazów, na których obraz mówi w tajemnicy

Symbolika pojawiła się pod koniec XIX wieku jako odpowiedź na aż nazbyt widoczne pewniki realizmu i naturalizmu Artyści nie chcą tylko pokazać, co widzi oko: chcą uwrażliwić to, co widzi umysł zgadnij, co sen zniekształca, co pamięć upiększa lub jaki niepokój szepcze cichym głosem Kwiat, sfinks, wyspa, zamknięty wygląd lub drapowana kobieta stają się drzwiami Niektórzy trochę skrzypią, co często jest dobry znak.

Arnold Böcklin zajmuje główne miejsce z Wyspą umarłych, obrazem, który stał się niemal ikoną przejścia, ciszy i życia pozagrobowego Łódź, cyprysy, biała architektura, woda niegazowana: niewiele elementów, ale moc ogromna ewokacja Böcklin udowadnia, że krajobraz może zdawać się znać twoje osobiste przeznaczenie, nawet nie podnosząc głosu, co jest bardzo imponujące dla niektórych skał.

Edvard Munch nadaje symbolice wyjątkową intensywność psychologiczną Krzyk, Madonna, Taniec życia czy Melancholia przekształcają emocje w linie, kolory i klimaty, Dla niego krajobraz czuje to samo co postać THE niebo się kręci, twarze się zamykają, sylwetki posuwają się naprzód jak zbyt natarczywe wspomnienia Munch nie tylko maluje nastrój: daje mu cały horyzont.

Gustave Moreau i Odilon Redon otwierają dwie francuskie ścieżki tajemnicy Moreau gromadzi biżuterię, mity, Salome, sfinksy i objawienia w gęstych, cennych, niemal hipnotycznych kompozycjach Redon przez to pracuje nad snami dziwna słodycz: zamknięte oczy, kwiaty, cyklop, Buddowie, głęboka czerń i pływające kolory Moreau nadaje symbolowi pałac załadowany zasłonami; Redon oferuje mu pokój, w którym wyobraźnia może oddychać.

Klimt, Khnopff, Hodler, Toorop, Delville, Rops, Schwabe oraz belgijscy, szwajcarscy, austriaccy i holenderscy symboliści ukazują różnorodność ruchu Klimt przemienia ciało w złotą mozaikę, Khnopff zamyka postacie w jednej zamrożony dystans, Hodler szuka niemal rytualnych rytmów, Toorop wydłuża linie do wizji, Rops dodaje czarną ironię Symbolika lubi progi: między pięknem a niepokojem, modlitwą i pożądaniem, ciszą i wewnętrznym teatrem.

Prerafaelici i bliscy ruchu, od Rossettiego po Burne-Jonesa i Waterhouse'a, wzbogacili tę konstelację Średniowieczne legendy, femme fatales, rycerze, nimfy, proroctwa i kwiaty pełne znaczenia nadają obrazowi literackie perfumy Obraz staje się niemal wierszem, który zdecydowałby się założyć ciężką sukienkę, niekończące się włosy i zdecydowanie zbyt świadomy wygląd.

W dekoracji dzieło symbolistyczne wnosi bardzo szczególną głębię Böcklin ustanawia ciszę, intensywność emocjonalną Muncha, błyskotliwość dekoracyjną Klimta, bogactwo mitologiczne Moreau, zadumę Redona, kolor Gauguina duchowy, Khnopff zimna elegancja, Waterhouse narracyjna poezja To styl dla pokoi, które kochają piękno z ukrytym motywem, ściany, które podtrzymują tajemnicę i salony, które nie chcą wyjaśniać wszystkiego ludziom goście przy wejściu.

Ten Top skupia prace, w których w rolach głównych odgrywają alegoria, sny, mit, duchowość, udręka, symbol kobiety, krajobraz wnętrza i obraz mentalny.Niektóre wywodzą się ze ścisłej symboliki, inne z szkoły prerafaelitów, nabisów, secesji, nordyckie czy rosyjskie Nie jest to słabość przedmiotu: jest jego naturą Symbolika krąży jak elegancki dym między kilkoma krajami, rzadko opuszcza zasłony nietknięty.

Trwały urok symboliki tkwi w jej sposobie oparcia się pełnemu wyjaśnieniu Możemy oglądać Wyspę umarłych, Krzyk, Jowisza i Semele, Pocałunek czy Cyklopa bez wyczerpania ich znaczenia Każda praca zachowuje rezerwę, jedną cisza, szczegół, który pojawia się później Dobry obraz symbolisty nie zamyka rozmowy; wsuwa go do kieszeni, a potem cicho czeka, aż znajdziesz go w niewłaściwym czasie.