Surrealizm i prekursory: 100 obrazów, na których sny zakłócają rzeczywistość

Surrealizm rodzi się z chęci uwolnienia obrazu od rozsądnych nawyków Marzenia, nieświadomość, przypadek, automatyzmy, nieprzewidziane skojarzenia, przemieszczone przedmioty, przemienione ciała i niemożliwe krajobrazy stają się również materiałami poważny niż oficjalny portret Obraz nie opisuje już tylko tego, co jest przed nami; pokazuje to, co jest natarczywe za powieką Jest mniej praktyczny do przechowywania kluczy, ale znacznie bardziej skuteczny do budzenia się wyobraźnia.

Yves Tanguy nadaje ruchowi natychmiast rozpoznawalną geografię wewnętrzną Jego niskie horyzonty, mineralne kształty, miękkie lub spiczaste obiekty i ciche przestrzenie przypominają planety, na których pozostawiłaby myśl przeciąganie kamieni Nic tak naprawdę nie da się wytłumaczyć, ale wszystko wydaje się skonstruowane z niepokojącą precyzją W Tanguy nawet pustka wydaje się być umówiona.

Frida Kahlo należy do bardziej osobistej konstelacji, często bliskiej surrealistycznej wyobraźni, nie dając się w nią zamknąć. Jego autoportrety, rany, sobowtóry, połamane kolumny, zwierzęta, korzenie i symbole przekształcają biografia w teatrze wnętrz Nie marzy o ucieczce od rzeczywistości: nadaje jej ostrzejszą formę Rezultat patrzy widzowi prosto w oczy, co rzadko jest wygodne i często niezapomniane.

Picabia, Schwitters, Arp i Dada dziedzictwo przynieść wolność sabotażu bardzo przydatne dla surrealizmu Absurdalne maszyny, kolaże, pływające kształty i niestosowne spotkania złamać nawyki czytania Obraz przestań ładnie odpowiadać na pytania; zadaje lepsze, czasem z biletem tramwajowym, sprzętem lub kształtem, który wygląda niewinnie, ale prawdopodobnie zna kilka tajemnic.

Klee, Gorky, Miro, Savinio, Pierre Roy i Wols pokazują, że surrealizm może być graficzny, poetycki, biomorficzny, metafizyczny lub prawie dziecinny Znaki stają się postaciami, przedmioty zachowują się źle, kolory podążają za nimi boczne drogi Prosta linia może stać się myślą, owadem, konstelacją lub bardzo dyskretnym żartem Sen nie musi być głośny, aby stał się dziwnie przekonujący.

Wizjonerskie korzenie mają ogromne znaczenie Rousseau, Redon, Moreau, Böcklin, Klinger, Ensor, Munch, Blake, Goya, Füssli, Khnopff czy Schwabe nie wszyscy są surrealistami sensu stricto, ale przygotowali grunt: wizje, potwory, zjawy, koszmary, wewnętrzne mitologie, nawiedzające symbole Surrealizm przychodzi po nich jak gość, który zastaje dom już pełen sekretnych drzwi.

W dekoracji surrealistyczne lub wizjonerskie dzieło natychmiast daje rozmowę na ścianie Tanguy przynosi dziwną ciszę, Kahlo symboliczną intensywność, Klee graficzną poezję, Rousseau mentalną egzotykę, Redon słodka tajemnica, Ironia maskowana Ensor, Noc moralna Goya To doskonałe obrazy do biblioteki, biura, ciekawskiego salonu lub pokoju, który nie chce być tylko bardzo schludnym miejscem.

Ten Top skupia prace, w których krzyżują się sen, wizja, nieświadomość, dziwność, symbolika, humor, niepokój i poezja wizualna Jedni pochodzą z surrealistycznego rdzenia, inni z jego źródeł lub z jego bezpośrednich sąsiedztw Jest właśnie to sprawia, że podróż jest ekscytująca: widzimy, jak surrealistyczną wyobraźnię karmiły romantyczne koszmary, symbole fin-de-siecle, wyuczone naiwności i szydercze awangardy Rzeczywistość wciąż stoi, ale wyraźnie przesunął się o kilka centymetrów.

Urok surrealizmu tkwi w tym podwójnym odczuciu: wszystko wydaje się starannie pomalowane, a jednak coś jest cudownie nie tak Wyspa unosi się w głowie, oko staje się niezależne, las staje się teatrem, twarzą opowiada o bólu, którego nie da się umieścić w normalnym zdaniu Malarstwo nie prosi snów, aby stały się logiczne Daje mu to po prostu wystarczająco dużo miejsca, aby usiąść, odłożyć dziwne buty i zacząć mówić.