Pole koloru, pola kolorów i zanurzenie
Top 30 malarzy Color Field: Rothko, Newman i Frankenthaler
Przewodnik po zrozumieniu Rothko, Newmana, Frankenthalera, Morrisa Louisa, Kennetha Nolanda, Clyfforda Stilla, Sama Gilliama i dziedzictwa czystego koloru.
Pole koloru przesuwa intensywność obrazu w stronę samego koloru Mniej heroicznego gestu, więcej pola, ciszy, zanurzenia i światła: płótno staje się fizycznym doświadczeniem, w którym spojrzenie wchodzi w kolor, zamiast czytać scenę.
Przed siatką
Dlaczego Color Field to spokojna rewolucja
Color Field narodziło się jako przedłużenie abstrakcyjnego ekspresjonizmu, ale przesuwa swój środek ciężkości Ślad gestu cofa się na korzyść rozległych stref chromatycznych, powierzchni chłonnych, pasm, żagli, zamków błyskawicznych lub pól świetlnych.
Ta Top 30 zaczyna się od artystów najbardziej bezpośrednio związanych z ruchem, a następnie zawiera podobne postacie: Washington Color School, abstrakcję postmalarską, twardą, abstrakcję liryczną i międzynarodowe dziedzictwo, w którym kolor staje się przestrzenią.
Najlepsze 1 do 10
Wielkie pola: Rothko, Newman, Frankenthaler
Pierwszy blok skupia najbardziej charakterystyczne postacie: medytacyjne pola, zamki błyskawiczne, plamy, żagle, cele i monumentalne powierzchnie.
#1
Marka Rothko
Rothko przekształca kolor w cichą obecność: duże, żywe, zawieszone, niemal duchowe pola.
Przeczytaj biografię Marka Rothko na Wikipedii
#2
Barnetta Newmana
Newman redukuje obraz do kolorowego pola przeciętego zamkiem błyskawicznym, pionowej linii otwierającej przestrzeń.
Przeczytaj biografię Barnetta Newmana na Wikipedii
#3
Helena Frankenthaler
Frankenthaler pozwala kolorowi przeniknąć przez płótno: plama, przezroczystość, światło i krajobraz wnętrza.
Przeczytaj biografię Helen Frankenthaler na Wikipedii
#4
Morrisa Louisa
Louis płynie kolorem w przezroczystych welonach, nadając obrazowi płynny i bezosobowy oddech.
Przeczytaj biografię Morrisa Louisa w Wikipedii
#5
Kennetha Nolanda
Noland organizuje kolor w cele, opaski i jodełki, z niemal muzyczną wyrazistością.
Przeczytaj biografię Kennetha Nolanda na Wikipedii
#6
Clyfford Still
Nadal rozrywa powierzchnię stromymi, monumentalnymi kolorowymi masami, zbliżonymi do geologii wnętrza.
Przeczytaj biografię Clyfforda Stilla na Wikipedii
#7
Sama Gilliama
Gilliam uwalnia płótno z ramy: kolor, drapa, plama i prawdziwa przestrzeń stają się nierozłączne.
Przeczytaj biografię Sama Gilliama na Wikipedii
#8
Ellswortha Kelly’ego
Kelly popycha kolor w kierunku czystej formy: cięcia, powierzchni, frontalności i natychmiastowej intensywności.
Przeczytaj biografię Ellswortha Kelly'ego na Wikipedii
#9
Franka Stelli
Stella rozszerza kolorowe pola w kierunku twardych struktur krawędziowych, pasm, wyciętych kształtów i płaskorzeźb.
Przeczytaj biografię Franka Stelli na Wikipedii
#10
Alma Tomasz
Thomas konstruuje pola o małych kolorowych, świetlistych, rytmicznych akcentach, zbliżonych do abstrakcyjnej mozaiki.
Przeczytaj biografię Almy Thomas na WikipediiRangi od 11 do 20
Waszyngton, Kanada i abstrakcja postmalarska
Ta sekcja rozszerza Pole Koloru o pasma, krople, pola organiczne, badania twarde i post-piktorialne.
#11
Jacka Busha
Bush dostosowuje Color Field do jasnego, elastycznego, graficznego i często radośnie asymetrycznego koloru.
Przeczytaj biografię Jacka Busha na Wikipedii
#12
Ronniego Landfielda
Landfield łączy w sobie zespoły, kroplówki, chromatyczne krajobrazy i liryczną abstrakcję odziedziczoną po Color Field.
Przeczytaj biografię Ronniego Landfielda na Wikipedii
#13
Larry'ego Poonsa
Poony przechodzą od optycznych pól punktowych do grubych kropel, pomiędzy Polem Koloru a abstrakcją liryczną.
Przeczytaj biografię Larry'ego Poonsa na Wikipedii
#14
Howarda Mehringa
Mehring łączy Washington Color School, jasne punkty i przewiewne kompozycje czystego koloru.
Przeczytaj biografię Howarda Mehringa na Wikipedii
#15
Joannę Mitchell
Mitchell zachowuje ekspresjonistyczny gest, ale otwiera go na pola koloru, pamięci i krajobrazu.
Przeczytaj biografię Joan Mitchell na Wikipedii
#16
Sama Franciszka
Franciszek sprawia, że kolor oddycha wokół bieli, pomiędzy rozpryskami, pustką, światłem i rozszerzeniem.
Przeczytaj biografię Sama Francisa w Wikipedii
#17
Hansa Hofmanna
Hofmann przygotowuje Pole Koloru ze swoją teorią ciągu przestrzennego, kolorowych płaszczyzn i napięcia chromatycznego.
Przeczytaj biografię Hansa Hofmanna na Wikipedii
#18
Ad Reinhardt
Reinhardt popycha kolor w stronę granicy widzialności, w obrazach niemal czarnych, a jednocześnie dopracowanych.
Przeczytaj biografię Ad Reinhardt na Wikipedii
#19
Adolfa Gottlieba
Gottlieb łączy znak, dysk, blask i kolorowe pole w abstrakcji czołowej, symbolicznej i kosmicznej.
Przeczytaj biografię Adolpha Gottlieba na Wikipedii
#20
Teodoros Stamos
Stamos współpracuje z organicznymi polami kolorów, inspirowanymi naturą, warstwami i pierwotnymi kształtami.
Przeczytaj biografię Theodorosa Stamosa na WikipediiRangi od 21 do 30
Dziedzictwo liryczne i kolor międzynarodowy
Ostatni zestaw pokazuje, jak kolor staje się wibracją, światłem, masą, powierzchnią, abstrakcją liryczną lub polem atmosferycznym.
#21
Richarda Pousette-Dart
Pousette-Dart rozwija kosmiczną abstrakcję, w której punkty, znaki i kolory tworzą żywe pola.
Przeczytaj biografię Richarda Pousette-Darta na Wikipedii
#22
Estebana Vicente
Vicente konstruuje powierzchnie świetlne, wykorzystując bardzo wrażliwe płaszczyzny, papiery i naprężenia kolorów.
Przeczytaj biografię Estebana Vicente na Wikipedii
#23
Dobra Perła
Fine łączy w sobie rygor, kolor i wrażliwość gestów w długo niedocenianej amerykańskiej abstrakcji.
Przeczytaj biografię Perle Fine'a na Wikipedii
#24
Sonia Gechtoff
Gechtoff nadaje Zachodniemu Wybrzeżu intensywną, świetlistą abstrakcję, zbudowaną z linii, mas i pędu.
Przeczytaj biografię Soni Gechtoff na Wikipedii
#25
Lynne Drexler
Drexler rozwija barwną i pulsującą abstrakcję, bliską muzyce, pejzażowi i powtarzającym się akcentom.
Przeczytaj biografię Lynne Drexler na Wikipedii
#26
Jamesa Brooksa
Brooks bada plamę, przezroczystość i otwartą kompozycję na bezpośredniej orbicie Color Field.
Przeczytaj biografię Jamesa Brooksa na Wikipedii
#27
Paula-Emile’a Borduasa
Borduas otwiera przed Kanadą wolną, świetlistą i buntowniczą abstrakcję, bliską międzynarodowemu kolorowemu impetowi.
Przeczytaj biografię Paula-Émile'a Borduasa na Wikipedii
#28
Pierre’a Soulagesa
Soulages nie jest polem kolorów w ścisłym tego słowa znaczeniu, ale jego eter przekształca powierzchnię w pole światła.
Przeczytaj biografię Pierre'a Soulagesa na Wikipedii
#29
Zao Wou-Ki
Zao Wou-Ki łączy oddech, krajobraz wnętrza, kolor i klimatyczne pole w międzynarodowej abstrakcji lirycznej.
Przeczytaj biografię Zao Wou-Ki na Wikipedii
#30
Mikołaj ze Stael
De Staël łączy figurację i abstrakcję poprzez duże kolorowe, gęste, świetliste i architektoniczne masy.
Zobacz kolekcję Nicolas de StaëlMetoda
Jak wybrano 30 artystów
Wybór faworyzuje malarzy związanych z polem koloru i polami chromatycznymi, następnie bezpośrednie rozszerzenia: moczyć-plama, Washington Color School, twardą krawędź, post-malarską abstrakcję i liryczną abstrakcję skupioną na kolorze.
Zasada linków pozostaje taka sama: artyści, którzy zmarli w 1956 roku lub wcześniej, odnoszą się do kolekcji wewnętrznej; artyści, którzy zmarli po 1956 roku lub którzy nadal żyją, odwołują się do Wikipedii.
Wybierz wpis
Od czego zacząć?
Aby poznać rdzeń historyczny, zacznij od Rothko, Newmana, Frankenthalera, Morrisa Louisa, Nolanda i Stilla. Aby uzyskać kolor uwolniony w przestrzeń kosmiczną, spójrz na Gilliama, Kelly, Stellę, Thomasa, Busha, Landfielda i Poonsa.
Aby poszerzyć perspektywę, Pousette-Dart, Vicente, Fine, Gechtoff, Drexler, Brooks, Borduas, Soulages, Zao Wou-Ki i Nicolas de Staël pokazują, jak pole kolorów dialoguje gestem, światłem i materią.
Kontynuować
Przewodniki, rankingi i referencje
Poznaj reprodukcję alfa
Zabytki muzeum
Szybkie znaczniki
Kiedy kolor staje się miejscem
Color Field sprawiło, że kolor stał się monumentalny, wciągający, czasem duchowy Jego malarze nie tylko szukają pięknej harmonii: wymyślają przestrzenie, w których spojrzenie jest tracone, oddycha, potyka się lub medytuje.
Od Rothko po Frankenthalera, od Newmana po Gilliama - ta Top 30 przedstawia obraz, który często woli spokojną intensywność od spektaklu gestów.
0 komentarze