Le Poirier: drzewo owocowe, kolor i struktura
Klimt przekształca drzewo obładowane gruszkami w kolorową architekturę, gałęzie pnia niczym rysunek, owoce przerywają koronę, a ogród jest zorganizowany w paski, które stopniowo przybliżają krajobraz do gobelinu.
Drzewo owocowe zbudowane jak świat
Grusza to plac namalowany w 1903 roku wokół Litzlbergu, nad brzegiem Attersee Główne drzewo wypełnia prawie całe płótno: jego korona tworzy autonomiczną masę, podczas gdy gałęzie, owoce i kolorowe akcenty organizują powierzchnię.
Klimt nie tylko kopiuje gruszę Do skonstruowania obrazu wykorzystuje swój wzrost Pień zapewnia ramy, gałęzie rozprowadzają wskazówki, a owoce tworzą rytm gorących punktów wśród zieleni i błękitu.
Jak drzewo trzyma cały plac?
Obfitość liści nie maskuje kompozycji Pod blaskiem Klimt instaluje niezwykle przejrzystą ramę.
Elastyczna kolumna
Przesunięty w lewo, wznosi się, a następnie dzieli, nie zamykając kompozycji w symetrii.
Sieć sterująca
Przekątne rozprowadzają wzrok w kierunku krawędzi i zapobiegają przekształceniu się korony w prostą masę.
Punkty świetlne
Żółte i pomarańczowe gruszki podkreślają zieleń niczym pojedyncze nuty w partyturze.
Stabilizowana przestrzeń
Gleba, dolne pnie i liście nakładają się warstwami równoległymi do płaszczyzny obrazu.
Korona, pień i trzy głębokości
W górnej części dominuje niebiesko-zielona korona Główny pień, prawie centralny, ale lekko przesunięty, otwiera kilka dużych gałęzi Na dole pas jasnego terenu i szereg pni wtórnych wskazują na głębokość.
Dno nigdy nie jest pustką Pozostaje aktywne dzięki niebieskim, fioletowym, białym i zielonym akcentom, które łączą drzewo z resztą ogrodu.
Trzy szczegóły, które ujawniają metodę
Powiększenia pokazują różnicę między drzewem rozpoznawanym z daleka a mozaiką materiału odkrytą z bliska.
Gęstsza lewica
Warstwy wydają się grubsze i bardziej powtarzające się, co wskazuje na długotrwałą pracę po 1903 roku.
Gałęzie i owoce
Gałąź ma charakter nie tylko botaniczny: służy jako wytyczna między żółtymi ogniskami.
Warstwowy ogród
Poziome powierzchnie gruntu i pnie na dole zapewniają wystarczającą głębokość, aby utrzymać krajobraz.
Tytuł opisuje również kompozycję
Grusza jest jednocześnie istotą żywą, rezerwuarem kolorów i szkieletem porządkującym plac.
Drzewo owocowe
Klimt pokazuje produktywne drzewo, obładowane owocami Motyw należy do prawdziwego ogrodu i betonowego cyklu pór roku.
Kolor
Gruszki wprowadzają ciepłe żółcie i pomarańcze, w przeciwieństwie do zimnych zieleni i błękitów liści.
Struktura
Pień, gałęzie i pasy ziemi spajają obfitość, nie odwołując się do centralnej perspektywy.
Materiał mówi o długim czasie trwania
Według bazy danych Gustava Klimta Klimt przekazał dzieło Emilie Flöge w 1903 roku, jednak różnica grubości między lewą a środkową lub prawą sugeruje, że prawdopodobnie kontynuował pracę nad nim aż do śmierci.
Hipoteza ta zmienia światopogląd: obraz nie jest już tylko efektem letniej kampanii, ale motywem trzymanym blisko niego i z czasem ponownie badanym.
Grusza na Harvardzie
Praca należy do Muzeum Buscha-Reisingera, wchodzącego w skład Harvard Art Museums w Cambridge w stanie Massachusetts, ma numer BR66.4 i weszła do kolekcji w 1966 roku.
Wiszące mogą się różnić Oficjalny arkusz i portal zbiorów muszą być skonsultowane przed wizytą, aby potwierdzić obecność obrazu w galerii.
Litzlberg, sady i lata nad jeziorem
Klimt przebywał w Bräuhof w Litzlbergu od 1900 do 1907 roku Drzewa owocowe, ogrody i widoki na jezioro stały się wówczas głównym laboratorium jego nowoczesnego malarstwa.
Litzlberg i Attersee
Otwarty krajobraz jeziora kontrastuje z zamkniętą ramą gruszy, dokręconą do ogrodu.
Klimta i Emilie Flöge
Link jest tu szczególnie ważny: Klimt mu go oferuje Grusza w 1903.
Kurs Klimta
Region zachowuje pamięć o wsi, która stworzyła większość kwadratowych krajobrazów.
Od drzewa owocowego do zielonej ściany
Grusza
Pień, gałęzie i owoce pozostają wyraźnie czytelne w ramach sieci kluczy.
Jabłoń
Korona staje się dużą zaokrągloną objętością, załadowaną kolorowymi kropkami.
Jabłoń II
Niebo przecina koronę, a materia staje się bardziej wolna, niemal klimatyczna.
Ogród kwiatowy
Rośliny zastępują drzewo jako szkielet prawie całkowitej powierzchni.
Park
Pnie rozpuszczają się; liście stają się prawdziwym tematem obrazu.
| Praca | Główna struktura | Rola koloru | Głębokość |
|---|---|---|---|
| Grusza | Pień i gałęzie w kształcie wachlarza | Żółte owoce jako akcenty | Ogród w listwach |
| Jabłoń | Zaokrąglona korona | Punkty rozłożone w masie | Sprężone dno |
| Ogród kwiatowy | Piramida kwiatowa | Żywe uzupełnienia | Prawie wymazane |
| Park | Canopy kontynuuje | Ciemna mozaika | Zablokowany przez żywopłot |
Prezent dla Emilie Flöge, który stał się dziełem muzealnym
Malarstwo w Litzlbergu
Klimt przekształca drzewo owocowe ogrodowe w doświadczenie koloru i płaskości.
Darowizna dla Emilie Flöge
Praca wchodzi w intymną sferę projektanta mody i najbliższego towarzysza malarza.
Prawdopodobnie wznowione
Różna grubość lewej części sugeruje, że Klimt przez lata kontynuował pracę nad płótnem.
Busch - Muzeum Reisingera
Grusza dołączył do kolekcji Harvardu pod numerem BR66.4.
Poirier i krajobrazy owocowe
Kontynuuj w krajobrazy Klimt
Zrozum wszystko o Grusza
Kiedy Klimt namalował Le Poiriera?
W 1903 roku, w okresie swoich letnich kampanii w Litzlbergu nad brzegiem Attersee.
Gdzie jest dziś Le Poirier?
W Muzeum Busch - Reisinger Muzeów Sztuki Harvardu w Cambridge, numer BR66.4.
Jakie są wymiary stołu?
101 × 101 cm: dokładny kwadrat.
Jaka jest jego technika?
Płatki oleju i złota na płótnie zgodnie z zawiadomieniem o zbiorze podjętym przez Wikimedia Commons.
Dlaczego gruszki są ważne?
Przebijają koronę żółciami i pomarańczami, tworzą rytm i uwidaczniają strukturę drzewa.
Klimt oddał obraz Emilie Flöge?
Tak, badania wskazują, że dał jej go w 1903 roku.
Czy stół został przerobiony?
Prawdopodobnie.grubsza aplikacja po lewej stronie sugeruje odzyskanie stanu po pierwszym.
Czy możemy cały czas oglądać pracę?
Wiszenie może się różnić; przed wizytą sprawdź profil Harvard Art Museums.
0 komentarze