Konstruktywizm: 100 znanych obrazów, na których sztuka buduje przyszłość

Ruch konstruktywistyczny dotknął wielu mediów, ale w tej klasyfikacji obserwuje się bardziej precyzyjne pytanie: co dzieje się na malowanej powierzchni Rozpoznawalne obiekty cofają się, ujęcia odgrywają wiodącą rolę, a kompozycja staje się niemal płaską architekturą Nic nie jest stawiane losowo, nawet gdy całość sprawia wrażenie, jakby zaczęła się przed gwizdkiem.

Lubow Popowa przekształca płótno w pole sił Jego malarska architektonika nakłada prostokąty, przekątne i kolory bez konstruowania iluzjonistycznej oprawy Przestrzeń rodzi się z napięć między płaszczyznami: niektórzy poruszają się do przodu, inni do tyłu, wszyscy wydają się bardzo zajęci Obraz nie reprezentuje już budynku; uczy się stać na własną rękę.

El Lissitzky nadaje Prounom owocną dwuznaczność między powierzchnią a wyimaginowaną objętością Koło, belka, oś i prostokąt wydają się unosić w niemożliwej przestrzeni, ale kompozycja pozostaje czytelna dzięki rygorystycznej hierarchii Oko obraca się, wspina i zmienia punkt widzenia bez opuszczania płótna, co stanowi niezwykły ruch dla gościa, który pozostaje idealnie nieruchomy.

Alexandra Exter, Ivan Klioune, Michaił Matiouchine i Olga Rozanova poszerzają tę malarską przygodę Kubo-futuryzm fragmentuje tematy, suprematyzm upraszcza formy, kolorowe badania sprawiają, że powierzchnia wibruje Historyczne granice nie zawsze są mądre, ale obrazy bardzo dobrze wyjaśniają ich relacje, gdy tylko porównamy ich rytmy i równowagi.

Dialog z Malewiczem, De Stijlem i Bauhausem pomaga zrozumieć zakres ruchu Kwadrat, siatka i kolory podstawowe nie tworzą jednolitej formy: każdy malarz przypisuje im inne napięcie W jednym forma zawiesza ciszę; w drugim przyspiesza, jakby rama miała ominąć pociąg.

W dekoracji obrazy te wnoszą wyraźną energię graficzną bez wprowadzania fotografii lub modelu na środku trasy Czerwony, czarny, biały, ukośny i płaski natychmiast ustanawiają rytm Konstruktywistyczna kompozycja nie szepcze, ale wie, jak pozostać na ścianie, co jest już zauważalną jakością.

Wybór stosuje zatem prostą zasadę: sto produktów obrazkowych, jeden pojedynczy obraz na obraz i brak medium poza tematem Prace są następnie uporządkowane według ich historycznego znaczenia, ich rozpoznawalności i zdolności do opowiedzenia ruchu Rezultatem pozostaje Top obrazów, a nie ogólny inwentarz awangardy z wieżą przybywającą wcześniej.