Romantyzm: 100 znanych obrazów, na których przemawia wzniosłość

Romantyzm rodzi się przeciwko zbyt mądrym ramom klasycyzmu i triumfalnego rozumu Chce rozmachu, nocy, samotności, wzniosłości, historii, irracjonalności, natury wykraczającej poza człowieka i emocji, która nie nie przepraszaj za istnienie Malarze nie szukają już tylko równowagi: chcą doświadczenia Fala, góra czy rewolucyjny tłum staje się zdolny do potrząsania pomieszczeniem lepiej niż bardzo dobrze upieczona mowa.

Eugène Delacroix uosabia francuski romantyzm w jego najbardziej kolorowym, nerwowym i politycznym Wolność prowadząca lud, Śmierć Sardanapala, Dantego i Wergiliusza czy orientalne sceny nadają kolorowi dramatyczną siłę. W Delacroix czerwienie płoną, gesty są napięte, ciała piętrzą się, a kompozycja postępuje jak tłum, który nie prosi o pozwolenie na przejście.

Theodore Géricault jednym z wstrząsów założycielskich ruchu jest Tratwa Meduzy. Obraz łączy w sobie sprawy bieżące, dramat, wyczerpane ciała, kruchą nadzieję i monumentalną kompozycję. Nic nie jest dekoracyjne: morze, żagle, mięśnie, spojrzenia i uniesione ramiona mówią o przetrwaniu Jest to obraz, który nie puka do drzwi; wchodzi z burzą wciąż we włosach.

Caspar David Friedrich otwiera spokojniejszą, ale równie intensywną ścieżkę Jego podróżnicy, opactwa, morza chmur, cmentarze i klify nie tylko opowiadają historię krajobrazu: ukazują świadomość zwróconą w stronę nieskończoności Człowiek tam wydaje się mały, ale nie bezużyteczny Patrzy, wątpi, medytuje Friedrich maluje ten bardzo szczególny moment, kiedy rozumiemy, że natura nie potrzebuje, abyśmy byli spektakularni, co jest denerwujące, ale bardzo piękne.

Turner i Constable nadają brytyjskiemu romantyzmowi dwie różne pogody Turner rozpuszcza formę w katastrofach światła, pary, ognia, morza, prędkości i wzniosłości Constable obserwuje chmury, pola i rzeki z niemal czułą uwagą Jeden eksploduje atmosferę, drugi oddycha nią przez długi czas W obu przypadkach niebo przestaje być wypolerowanym niebieskim tłem: w końcu dostaje prawdziwą rolę.

Goya, Blake, Füssli, John Martin, Hayez, Chassériau, Scheffer, Doré czy prerafaelici pokazują, że romantyzm nie ma ani jednego nastroju. Może to być polityczne, wizjonerskie, fantastyczne, religijne, literackie, erotyczne, moralne, nocny czy heroiczny Goya przygląda się przemocy i ludzkiemu szaleństwu, Blake wymyśla światy duchowe, John Martin maluje apokalipsy, w których architektura najwyraźniej miała zły dzień Rozum trzyma płaszcz blisko wyjście.

Romantyczny krajobraz rozciąga się również na Amerykę z Thomasem Cole'em, Fredericiem Edwinem Church, Albertem Bierstadtem, Thomasem Moranem i Hudson River School.Góry, wodospady, doliny, zachody słońca i szerokie otwarte przestrzenie stają się teatry wzniosłości Ci malarze nie tylko pokazują piękne panoramy: szukają niemal duchowej obecności terytorium Krajobraz staje się ogromny, a sceneria robi wszystko, co w jej mocy, aby zachować spokój.

W dekoracji romantyczny obraz przynosi oddech Delacroix daje ogień, Friedrich głęboką ciszę, Turner poruszające światło, Constable atmosferyczne poezji, Goya potężny grawitacji, Cole lub Bierstadt jeden wspaniałe otwarcie To styl na ściany, które kochają horyzonty, mocne historie i emocje, które przestały mówić niskimi głosami Nawet mądry pokój może nagle spojrzeć w stronę wyimaginowanego klifu.

Ten Top skupia prace, w których wzniosłość, pasja, krajobraz, bunt, fantazja, literatura, historia i samotność tworzą serce obrazowego romantyzmu Niektóre obrazy są przedromantyczne, inne późne lub bliscy symbolice i prerafaelityzmowi, ale wszyscy podzielają tę ambicję: powiększać ludzkie doświadczenie, aż oko poczuje wiatr, zawroty głowy lub noc.a czasem wszystkie trzy jednocześnie, bo romans kocha rzadko robić rzeczy połówkami.