Impresjonizm: historia spojrzenia, które stało się rewolucją

Monet maluje port w Hawrze w niebiesko-szarej atmosferze, przez którą przechodzi pomarańczowe słońce Łodzie, maszty i kominy nie są wyszczególnione z precyzją oczekiwaną od oficjalnego krajobrazu Pojawiają się przez mgłę. Kiedy dzieło znalazło się w katalogu z 1874 roku, Monet wybrał tytuł Drukuj, wschodzące słońce, który przyjmuje percepcyjny charakter sceny.

W gazecie satyrycznej Charivari, Louis Leroy publikuje recenzję dialogów, która stanowi kpinę z wystawy Używa tytułu Moneta, aby opisać tych malarzy jako "impresjonistów". Termin sugeruje prosty szkic, sensację przed obrazem zakończony Ale ten atak precyzyjnie identyfikuje ich nowość: postrzegają wrażenie wizualne nie jako szkic, ale jako kompletny temat.

Słowo krąży, najpierw z negatywnymi konotacjami, potem jako deklarowane oznaczenie W 1877 roku podczas trzeciej wystawy uczestnicy używali go otwarcie, a nawet wydawali czasopismo pt. Impresjonista. Jednak nie wszyscy członkowie zawsze akceptują etykietę, a ich wystawy nadal uwzględniają różnorodne podejścia. Nazwa upraszcza historię w takim samym stopniu, jak sprawia, że zapada w pamięć.

Na koniec musimy odróżnić obraz od ruchu. Drukuj, wschodzące słońce nie jest receptą zastosowaną przez Degasa, Morisota, Cassatta czy Caillebotte'a Nadaje nazwę konstelacji Tym, co dzielą artystów, nie jest obowiązek malowania mgły portowej, ale przekonanie, że malarstwo może zacząć się od aktualnego, widocznego i osobistego doświadczenia.

Impresjonizm historyczny odnosi się najpierw do sieci artystów i ośmiu wystaw od 1874 do 1886 roku Jego granice pozostają elastyczne: Manet jest prekursorem i towarzyszem bez wystawiania się z grupą; Cézanne uczestniczy w niektórych demonstracje, ale wkrótce kontynuują gęstszą konstrukcję; Degas dzieli niezależność, nie przyjmując Moneta na świeżym powietrzu.

Neoimpresjonizm pojawił się w latach osiemdziesiątych XIX wieku z Seuratem i Signacem Systematyzuje podział kolorów metodą bardziej naukową, opartą na osobnych i regularnych akcentach Seurat eksponuje Niedzielne popołudnie na wyspie Grande Jatte podczas ostatniej demonstracji w 1886 r. obecność pracy sygnalizuje mniej pokojową ciągłość grupy niż pojawienie się nowego pokolenia.

Termin postimpresjonizm łączy wówczas bardzo różnych artystów - Van Gogha, Gauguina, Cézanne’a, Toulouse-Lautreca - którzy wychodzą od swobód zdobytych przez impresjonizm, aby wzmocnić strukturę, ekspresję, symbolikę lub kolorowa intensywność Nie są członkami rdzenia 1874 r. powiedz to Gwiaździsta Noc czy postimpresjonistyczne arcydzieło jest dokładne; przedstawienie go jako dzieła impresjonistycznego wymazuje własne wybory Van Gogha.

To rozróżnienie nie umniejsza wpływu ruchu Wręcz przeciwnie, czyni go jaśniejszym, Uwalniając dotyk, kolor, nowoczesne obwody tematyczne i wystawowe, impresjoniści dostarczają kilka punktów odejście Następujący artyści nie naśladują po prostu Moneta czy Renoira: odpowiadają na nowe pytanie, które grupa umożliwiła - co może stać się z malarstwem, gdy nie jest już zgodne z jednym standardem?