Monet w Pourville, malujący wiatr na skraju klifów

Na pierwszy rzut oka Pourville zdaje się oferować Monetowi schronienie z dala od paryskiej nowoczesności, Jednak obrazy nie opisują dziewiczej przyrody Wioska żyje z wędkowania, wita hotele i przyjmuje gości, którzy przychodzą na kąpiele morskie Łodzie odpoczywają na kamykach, sieci są suche, kabiny monitorują wybrzeże i u stóp klifów pojawiają się maleńcy kąpiący się Malarz nie przekształca tych wskazówek w szczegółowe historie społeczne; używa ich jako oznak skali, ruchu i obecności.

Ta dyskrecja odróżnia Pourville od miejskich scen Argenteuil czy stacji Saint-Lazare Nowoczesność nie jest już reprezentowana przez parę, most czy pociąg, ale przez nowy sposób zamieszkiwania linii brzegowej Chodzenie po klifie, pobyt w hotelu z widokiem na morze i patrzenie na krajobraz dla przyjemności stają się współczesnymi doświadczeniami Dwie kobiety z Idź po klifie są zarówno członkami świty malarza, jak i widzami wewnątrz obrazu Pokazują nam, jak wizualnie przeniknąć do miejsca.

Pourville wyznacza również etap ewolucji Moneta Postacie, wciąż ważne w niektórych pracach lat 60. i 70. XIX wieku, mają tendencję do rzadszego występowania Kiedy przeżywają, są mniej zindywidualizowane Ich kolor i materiał łączą je z otoczeniem Ruch ten nie oznacza, że artysta nie jest zainteresowany człowiekiem: raczej szuka jedności, w której ciało, wiatr, trawa i morze uczestniczą w tym samym wrażliwym wydarzeniu.

Wreszcie, wieś Normandii skonsolidowane metody pracy, która stałaby się centralna Monet produkuje kilka odpowiedzi na wzór, zachowuje różnice w czasie i punkcie widzenia, a następnie wybiera płótna prawdopodobnie pracować razem Wybrzeże oferuje mu idealny teren, ponieważ nadal się zmienia, pozostając rozpoznawalnym Klif może wyglądać różowy, niebieski, złoty lub prawie fioletowy, nie tracąc swojej tożsamości Wierność malarza nie polega zatem na ustaleniu ostatecznego lokalnego koloru, ale na uczynieniu każdego przechodzącego stanu wiarygodnym.