Jezus Chrystus w Rembrandt: portrety, sceny i nowe człowieczeństwo

W wielkiej akwaforcie Zmartwychwstania Łazarza Jezus dominuje nad otwartym grobem Jego ramię tworzy przekątną autorytetu Ale cud można odczytać zwłaszcza na twarzach: zdumienie, odwrót, niewiara Rembrandt nie jest zadowolony aby zilustrować historię; rozdziela objawienie pomiędzy sprzeczne reakcje człowieka.

La Zejście z krzyża z Monachium, namalowany około 1632 -1633, odwraca tę moc Chrystus już nic nie rozkazuje: jego ciężkie ciało zsuwa się z krzyża i musi być podtrzymywane przez kilku mężczyzn Światło nie gloryfikuje heroicznej anatomii; ujawnia wagę, bladość i kruchość zmarłych.

Od lat trzydziestych XIX wieku święty Rembrandtian mierzono ciężarem ciała i reakcją tych, którzy się do niego zbliżyli.

Inwentarz domu Rembrandta z 1656 r. wymienia kilka głów Chrystusa, w tym jedną "z natury". Formuła jest decydująca, ale niejednoznaczna: sugeruje użycie żywego modelu, bez identyfikowania tego człowieka.Idea często powtórzenie żydowskiego sąsiada z Amsterdamu jest prawdopodobne w kontekście sąsiedztwa, ale żaden dokument nie podaje jego nazwiska ani wyznania.

Z projektem rozpoczętym w latach 40. wiąże się siedem małych zachowanych paneli, które przedstawiają młodego mężczyznę o wspólnych włosach, krótkiej brodzie, ubranego prosto. Różnice w pozie, świetle i wyrazie wskazują na a badania zbiorowe: niektóre wersje są uznawane za autografy, inne za prace studyjne lub pozostają przedmiotem dyskusji.

Panel filadelfijski, przypisywany Rembrandtowi przez muzeum, zastępuje bezczynność ikony zmęczoną medytacją Oczy nie patrzą na wiernych; wycofują się w stronę wewnętrznej myśli Ta humanizacja nie znosi sacrum Nie znosi sacrum Uczynia wrażliwość jego widzialną formą.

W Pielgrzymi z Emaus z Luwru cud nie jest spektakularnym gestem Zmartwychwstały Chrystus siedzi pod czymś w rodzaju baldachimu Jego czołowe ciało wydaje się spokojne, prawie nieruchome Światło wokół niego ujawnia jego tożsamość, gdy uczniowie w końcu rozumieją, kto dzieli ich stół.

Sługa zajęty przynoszeniem potrawy wprowadza w objawienie świat codzienny Stół, chleb i architektura są trzeźwe Rembrandt buduje więc uznanie na luce: Jezus ma wystudiowaną konkretną twarz małe panele, ale emituje światło, którego zwykła przestrzeń nie jest w stanie wyjaśnić.

W porównaniu z bardzo dramatyczną młodzieńczą wersją 1629, ta z 1648 spowalnia wszystko Objawienie staje się wnętrzem Widz jest zaproszony do rozpoznania, jak uczniowie, zamiast biernego świadczenia cudu.

W pierwszych stanach Trzy Krzyże, światło schodzi prawie pionowo na Chrystusa Wokół niego żołnierze, jeźdźcy i krewni tworzą burzliwy świat W czwartym stanie Rembrandt radykalnie przerabia tablicę: ciemność wdziera się na scenę, postacie zniknij lub zmień się, a Kalwaria staje się kosmiczną katastrofą.

Jezus przedstawił ludowi, datowany na 1655, ma również osiem stanów Tłum, platforma i architektura są stopniowo modyfikowane W późnych stanach Rembrandt usuwa część postaci z pierwszego planu i odsłania arkady ciemny. Publiczny osąd zamienia się w bezpośredni kontakt między widzem a skazanym.

Te metamorfozy pokazują, że znaczenie nie jest ustalone raz na zawsze Sucha igła, zużycie i powtórzenia zmieniają relację między Jezusem, tłumem i patrzącym.