Pole makowe
Łąka wznosi się prawie do górnej krawędzi placu Czerwień unosi się jak znaki, drzewa wiszą horyzont, a krajobraz staje się żywym gobelinem.
Pole, które staje się powierzchnią
Pole makowe, zwany także Maki w rozkwicie, to kwadratowy pejzaż namalowany przez Gustava Klimta w 1907 roku wokół Attersee. Muzeum Belwederskie przechowuje go w Wiedniu.
Klimt umieszcza horyzont bardzo wysoko i pozwala łące najechać prawie całe płótno Czerwone maki zmniejszają się w kierunku dna, co tworzy głębię, ale regularne rozmieszczenie kolorowych kropek jednocześnie zmniejsza krajobraz w kierunku powierzchni Patrzymy na prawdziwe miejsce, a jednocześnie na tekstylia roślinne.
Cztery gesty, aby zawiesić horyzont
Praca wydaje się obfita, ale jej struktura jest bardzo rygorystyczna Wystarczy kilka decyzji, aby przekształcić łąkę w przestrzeń mentalną.
Odsuń niebo
Szare niebo to tylko wąski pas Pole zajmuje większą część placu i wydaje się wznosić przed nami.
Rozłóżcie czerwone
Każdy mak działa jak punkt intensywności Oko skacze z jednej czerwieni na drugą zamiast podążać ścieżką.
Zmniejsz kwiaty
Najbliższe głowy są duże; te na dole stają się malutkie Ten spadek utrzymuje poczucie przestrzeni.
Malowanie drzew i łąki razem
Te same małe dotknięcia docierają do liści Różnica między figurą a tłem zaczyna się rozpuszczać.
Czerwony nie wypełnia: aktywuje się
Maki zajmują tylko niewielką materialną część płótna, a mimo to dominują w percepcji Czerwony, rozrzucony po zieleni, tworzy sieć akcentów, Nie konstruuje ani centralnego bukietu, ani ciągłej linii: poddaje całą łąkę napięciu.
Białe i żółte plamy zapobiegają ujednoliceniu się czerwieni Fioletowe chłodne liście, zielenie łączą drzewa z ziemią, a szare niebo trzyma całość razem Paleta działa w relacjach, a nie w oddzielnych obszarach.
Muzeum opisuje brak słońca i cienia To bezkierunkowe światło usuwa dokładną porę dnia: scena nie opowiada o ulotnej chwili, nadaje polu spokojny i niemal ponadczasowy czas trwania.
Głębokość ukryta w punktach
Te szczegóły są reframes odczytu Kompletna praca pozostaje wyświetlana tuż powyżej, aby zachować rzeczywistą kompozycję.
Czerwone kropki
Większe płatki pojawiają się w pobliżu dolnej krawędzi Ich rozmiar daje skalę i uruchamia perspektywę.
Plamiste drzewa
Liście nie są ciągłą masą: powtarzają fragmentację łąki i osłabiają granicę między wzorem a tłem.
Pozostałości nieba
Szara wstążka wystarczy, aby zasygnalizować powietrze i odległość, Jednak jej cienkość zapobiega ucieczce oka.
Co trzyma Klimt - i co kompresuje
Fotografia potwierdza dane wzoru: czerwone kwiaty mocno wyróżniają się na tle zieleni i stają się mniejsze wraz z odległością Ale pokazuje też to, co Klimt neutralizuje: linię lotu, rzucone cienie, otwarcie nieba i nieregularności terenu.
Na obrazie wysoki horyzont działa jak delikatny zawias Pole pozostaje przestrzenią przejezdną, ale wizualnie się podnosi, aż stanie się prawie czołowe.
Czerwony znak, zanim stanie się opisem botanicznym
Mak ma cienkie, nieregularne, silnie nasycone płatki Z daleka morfologia ta naturalnie upraszcza się w ciemnoczerwoną plamkę pośrodku i jaśniejszą na krawędziach.
Klimt korzysta z tej natychmiastowej czytelności Nie indywidualizuje każdej rośliny jak w botanical board, Raczej zmienia wielkość, gęstość i intensywność kropek Białe stokrotki i małe żółte kwiaty służą jako przeciwarytm.
Baza Klimt precyzyjnie identyfikuje maki i stokrotki na łące Ta wierność wzorowi nie uniemożliwia dekoracyjnej transformacji: wręcz przeciwnie, daje mu wiarygodny materiał.
Dlaczego horyzont wydaje się zawieszony?
Ponieważ nie jest ani usunięta, ani w pełni rozwinięta Klimt zachowuje ją jako wąski szary pas, tylko obecny na tyle, aby łąka pozostała krajobrazem.
Niebo nadaje skalę
Bez niego płótno mogłoby stać się widokiem całkowicie z bliska Jego minimalna obecność podtrzymuje ideę krajobrazu.
Drzewa pełnią rolę bariery
Umieszczone tuż pod szarym pasem tworzą poziomy fryz i zapobiegają szerokiemu otwarciu przestrzeni.
Pole wydaje się rosnąć
Kwiecisty obszar można odczytać zarówno jako głęboką podłogę, jak i duży panel wzniesiony przed widzem.
Czy Klimt jest pointylistą w tej tabeli?
Tutaj osiąga szczyt dialogu z pointylizmem, ale niekoniecznie staje się surowym uczniem Seurata czy Signaca.
Trochę widoczny dotyk
Kolor nie jest wygładzony Obraz potwierdza odrębne ślady, zwłaszcza na łące i liściach.
Brak sztywnego systemu naukowego
Klimt nie zamawia całego płótna według obliczonej optycznej mieszanki uzupełnień Dostosowuje klucz do potrzeb wzoru.
Funkcja dekoracyjna
Punkty wywołują mniej ulotnego efektu atmosferycznego niż ciągłą gęstość, bliską mozaice lub tekstyliom.
Rozmiar wytwarza przestrzeń
Kwiaty zmniejszają się w kierunku horyzontu Jest to prosty proces perspektywy, czytelny nawet wtedy, gdy powierzchnia staje się bardzo zajęta.
Postać i tło zbliżają się
Drzewa, liście i łąki otrzymują powiązane akcenty Obiekty nie wyróżniają się już wyraźnie ze swojego otoczenia.
Kwadrat przyciąga wzrok
Bez dominującego kierunku panoramicznego oko krąży w pętli pomiędzy czerwienią, pniami i szarym pasem.
1907: ostatnie lato w Bräuhof
Klimt po raz ostatni przebywa w Bräuhof w Litzlbergu Baza Gustava Klimta sugeruje, że łąka mogłaby odpowiadać widokowi z balkonu karczmy, przedstawiając jednocześnie tę lokalizację jako hipotezę.
Wzór wokół Litzlberga
Klimt maluje kwiatowy blask otoczenia swojego miejsca pobytu Dzika łąka łączy się ze swoimi wielkimi poddanymi Attersee.
Zakończenie w warsztacie
Podobnie jak w przypadku wielu pejzaży, prace rozpoczęte przed motywem są podejmowane lub kończone w wiedeńskim warsztacie przed wystawą.
Otwarcie Kunstschau Wien
Obraz prezentowany jest po raz pierwszy pod tytułem Blühendera Mohna, „maki w rozkwicie".
Szybka sprzedaż
Kierownictwo Kunstschau ogłosiło w kilku wiedeńskich gazetach, że krajobraz został sprzedany w pierwszym tygodniu.
Wejście do Belwederu
Po przejściu przez kolekcję Zuckerkandla i Rudolfa Leopolda obraz dołączył do Belwederu w drodze wymiany w 1957 roku.
Maki, słoneczniki i ogrody chłopskie
W tym samym roku Klimt zbadał kilka sposobów przekształcenia roślinności w samodzielną kompozycję.
Pole makowe
Głębokość pozostaje aktywna dzięki redukcji kwiatów, jednak jednolitość klawiszy przybliża całą scenę do powierzchni.
Słonecznik
Pojedyncza roślina stoi jak postać, otoczona mnóstwem kwiatowych akcentów.
Ogród słonecznikowy
Niebo całkowicie znika, a kwiaty wypełniają plac jak zielona ściana.
Krzewy róż pod drzewami
Masy kwiatowe są zatrzymywane przez ciemne pnie i liście.
Po deszczu
Mokra roślinność i ciemna ziemia pokazują inny sposób: mniej czerwonych błysków, więcej ciągłości tonalnej.
| Praca | Organizacja | Horyzont | Dominujący efekt |
|---|---|---|---|
| Pole makowe | Rozproszone czerwone kropki | Bardzo wysoko, ale widocznie | Zawieszona łąka |
| Słonecznik | Centralna figura | Nieobecny | Portret roślinny |
| Ogród słonecznikowy | Ciągła sieć kwiatowa | Usunięty | Pełny gobelin |
| Krzewy róż pod drzewami | Kwiaty otoczone pniami | Zamaskowany | Głębokość pod osłoną |
| Po deszczu | Spokojniejsze plany zakładów | Zachowany | Wilgotna atmosfera |
W Belwederze, wśród wielkich Klimtów
Kolekcja internetowa lokalizuje dzieło w Oberes Belvedere i nadaje mu numer inwentarzowy 5166. muzeum przechowuje również Pocałunek, Judyta, Słonecznik, Ogród słonecznikowy i kilka głównych krajobrazów.
Przed oryginałem cofnij się najpierw, aby postrzegać łąkę jako jednolitą masę Następnie podejdź: maki rozpadają się w dotyku, drzewa przestają być zwartymi sylwetkami, a niebo ujawnia swoją cienkość.
Od czerwonej kropki do całkowitego ogrodu
Poniższe linki prowadzą do zweryfikowanych prac i kolekcji sklepu.
Pole makowe
Zielony kwadrat przerywany czerwienią i bielą.
Ogród słonecznikowy
Kwiatowa powierzchnia bez nieba.
Słonecznik
Roślina wzniesiona jak portret.
Krzewy róż pod drzewami
Kwiaty trzymane pod pokrywą roślinną.
Po deszczu
Zaciemniona i cicha roślinność.
Gruszka
Liście jako konstelacja dotknięć.
Attersee
Turkusowa powierzchnia jego wspaniałego letniego miejsca.
Wokół Klimt i krajobrazów Attersee
Zrozum wszystko o Pole makowe
Kiedy Klimt namalował Poppy Field?
W 1907 roku, podczas ostatniego letniego pobytu w Brauhof w Litzlbergu, w okolicach jeziora Attersee.
Gdzie dziś obraz?
W Belvedere w Wiedniu Kolekcja internetowa łączy ją z Oberes Belvedere pod numerem inwentarzowym 5166.
Jakie są wymiary pracy?
110 × 110 cm Obraz jest więc dokładnym kwadratem, częstym formatem w krajobrazach Klimta.
Dlaczego horyzont jest tak wysoki?
Aby dać większość płótna łące Krajobraz zachowuje głębię, ale pole zbliża się do pionowej powierzchni.
Jakie kwiaty widzimy?
Dokumentacja z Bazy Gustava Klimta identyfikuje czerwone maki i białe stokrotki.
Klimt był pointylistą?
Tutaj przyjmuje odrobinę inspirowanego neoimpresjonizmem, bez ścisłego stosowania systemu naukowego Seurata i Signaca.
Czy obraz został namalowany z balkonu Bräuhof?
Jest to hipoteza wysunięta przez badania oparte na pobycie Klimta i związanych z nim motywach, nie jest jednak przedstawiana jako dokumentalna pewność.
Kiedy obraz został wystawiony po raz pierwszy?
W Kunstschau Wien w 1908 roku, otwarty 1 czerwca, tam utwór nosił tytuł Blühendera Mohna i został sprzedany w pierwszym tygodniu.
Jak obejrzeć oryginał w muzeum?
Cofnij się, aby dostrzec efekt gobelinu, a następnie podejdź do obserwacji malejących kwiatów, sieci kluczy i bardzo cienkiego paska szarego nieba.
Aby pogłębić
Blühendera Mohna
Wymiary, inwentarz, lokalizacja, opis, pochodzenie i wystawy.
BelwederKolekcja Klimta
Oficjalna prezentacja arcydzieł Klimta zachowanych w muzeum.
Baza danych Gustava KlimtaMozaiki kwiatowe ciąg dalszy
Attersee 1907, skład, zidentyfikowane kwiaty, Kunstschau z 1908 i szybka sprzedaż.
Fundacja KlimtaKwiatowe światy
Przyroda, ogrody i nowoczesne ramy w twórczości krajobrazowej Klimta.
Wikimedia Commons
Reprodukcja dzieła
Obraz z Open Content w Belvedere, działa w domenie publicznej.
Wikimedia Commons
Prawdziwe pole
Fotografia Tuku/Mielon, licencja CC0.
Wikimedia Commons
Poppy w zbliżeniu
Fotografia: Nathalie, licencja CC BY 2.0.
Wikimedia Commons
Oberes Belweder
Fotografia Kadi, licencja CC BY-SA 4.0.
0 komentarze