Klasycyzm: 100 znanych obrazów między rozumem, mitem i wielkością

Obrazowy klasycyzm XVII wieku został zbudowany pomiędzy Rzymem, Paryżem i Bolonią, Podziwia starożytność, Rafaela, renesans i wielkie historie, ale nie tylko je kopiuje Szuka czytelnego, uporządkowanego i trwałego obrazu, gdzie gesty, architektura, krajobraz i światło uczestniczą w tym samym rozumowaniu Obraz może być tragiczny, religijny lub mitologiczny; on trzyma niemniej jednak jego opanowanie, które jest już osiągnięciem, gdy wiodącą rolę odgrywa armia, bóg i trzy draperie.

Nicolas Poussin staje się wielkim wzorem tego naukowego malarstwa Pasterze Arkadii przekształcają inskrypcję pogrzebową w medytację nad czasem; Pochwycenie Sabinowych Kobiet organizuje przemoc jak starożytną scenę; Śmierć Germanika nadaje żałobie niemal architektoniczną konstrukcję Jego późne pejzaże, Pory roku i obrazy biblijne pokazują, że porządek nie oznacza bezruch: krąży myśl, działa natura i każda postać zdaje się znać swoje miejsce bez potrzeby odznaki.

Claude Lorrain ze swojej strony wymyśla wielki idealny krajobraz Porty, świątynie, drzewa, stada i starożytne historie są zorganizowane wokół światła, które nadaje przestrzeni głębię Zaokrętowanie królowej Saby, Port z zaokrętowaniem świętej Urszuli lub Psyche przed Pałacem Miłości nie opisują prawdziwych miejsc sensu stricto: tworzą wiarygodne, harmonijne i skąpane w powietrzu Słońce bardzo na nim działa, ale nigdy nie prosi, aby jego nazwa wydawała się większa niż malarza.

W Paryżu Charles Le Brun, Philippe de Champaigne, Eustache Le Sueur, Laurent de La Hyre, Simon Vouet, Pierre Mignard i Hyacinthe Rigaud nadają klasycyzmowi bardzo różne oblicza Le Brun wystawia na scenę wielką historię i moc; Champaigne preferuje precyzję, powściągliwość i wewnętrzną intensywność; Le Sueur rozwija eleganckie historie; Rigaud konstruuje oficjalny portret jako maszyna obecności Dwór kocha wielkość, Kościół domaga się jasności, a malarze znajdują między sobą wystarczająco dużo pracy, aby zająć kilka sufitów.

Bolonia i Rzym przynoszą kolejną istotną gałąź z Annibale Carracci, Guido Reni, Domenichino, Guercino, Andrea Sacchi, Carlo Maratta i Francesco Albani Carracci wraca do obserwacji, a Raphael po manierystycznych udoskonaleniach; Reni dopracowuje bohaterski gest; Domenichino i Sacchi bronią jasnej narracji; Guercino zachowuje więcej ruchu i cienia Ta rodzina często bliska barokowi, ale woli, aby emocje zachowały strukturę, nawet gdy przybywa z mieczem i doskonałym światłem bocznym.

Podróż ta otwiera się najbardziej znanymi i ważnymi dla zrozumienia ruchu obrazami, następnie rozszerza się w kierunku mniej oczekiwanych krajobrazów, cykli religijnych, portretów, alegorii i opowieści Klasycyzm nie jest zbiorem postaci sztywnych przed kolumnami Jest to metoda uczynienia świata zrozumiałym, nadania wagi opowieściom i przekształcenia równowagi w emocjach Innymi słowy, rozum trzyma ramę, ale malowanie zachowuje klucze.