Malarstwo australijskie: 100 obrazów od Heidelbergu do modernizmu

W okolicach Melbourne, w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XIX wieku, Tom Roberts, Arthur Streeton, Frederick McCubbin, Charles Conder, Jane Sutherland i Walter Withers uczynili z pleneru metodę konstrukcji Ich malarstwo nie ogranicza się do rejestrowania pogody: wycinane ramy, kolorowe cienie, duże formaty i sceny pracy przyczyniają się do stworzenia nowej relacji z terytorium.

Na przełomie wieków australijskie malarstwo krążyło między Europą a Australią E. Phillips Fox, Rupert Bunny i Ethel Carrick pracowali w Paryżu lub na europejskich wybrzeżach, natomiast Hans Heysen, Elioth Grüner i McCubbin nadali drzewu, polanie i krajobrazowi monumentalną obecność Otwarcie to koryguje ideę izolowanej szkoły narodowej.

Między wojnami Margaret Preston, Grace Cossington Smith, Clarice Beckett, Dorrit Black, Grace Crowley, Roy de Maistre i Roland Wakelin przesunęli impresjonistyczną lekcję Drogi się rozchodzą: kolor strukturalny, synteza dekoracyjna, tonalność, kubizm, abstrakcja i wizja miejska Modernizm staje się raczej zbiorem problemów niż pojedynczym stylem.

Druga wojna światowa i jej następstwa zmieniły historie Sidney Nolan, Arthur Boyd, Albert Tucker, John Perceval, Russell Drysdale, William Dobell i Danila Vassilieff zajmują się przemocą, historią, mitem i postacią ludzką, nie tworząc spacyfikowanej narracji narodowej Sam krajobraz staje się niepokojący, mentalny czy teatralny.

Po 1945 roku John Brack obserwował miasto i jego społeczne rytuały; Fred Williams i John Olsen przekształcają krajobraz w sieć znaków; Ralph Balson, Tony Tuckson, Ian Fairweather i Yvonne Audette rozwijają bardzo różne abstrakcje Klasyfikacja ta podąża za tymi ruchami chronologicznie: liczba organizuje odczyt, nie mierzy wartości bezwzględnej dzieł.