Jak Van Gogh wpłynął na sztukę współczesną

Kolor jako emocja, a nie jako opis

Van Gogh był pierwszym malarzem, który w pełni przyjął, że kolor obrazu nie musi odpowiadać kolorowi rzeczywistości W Nocna kawiarnia, pisze, że chce wyrazić "straszne namiętności ludzkości przez czerwień i zieleń" Ściany nie są czerwone w życiu; są na obrazie, ponieważ czerwone czuje lęk.

Ten pomysł - ten kolor to jeden język emocji, a nie kopia tego, co widzialne - jest zalążkiem fowizmu Kiedy Matisse i Derain w 1905 roku malowali zielone portrety i czerwone drzewa, robili dokładnie to, co Vincent teoretyzował dwadzieścia lat wcześniej.

Ekspresjonizm niemiecki: odsłonięty ból

W Niemczech wpływ jest jeszcze bardziej bezpośredni Grupa Die Brucke (Most), założony w Dreźnie w 1905 roku przez Kirchnera, Heckela i Schmidta-Rottluffa, otwarcie twierdzi, że jest Van Goghem. Emil Nolde, jeden z największych z nich, „uznaje swój dług wobec twórczości Van Gogha".

To, co pamiętają niemieccy ekspresjoniści, to odsłonięty ból. Autoportrety Vincenta, jego udręczone pejzaże, jego spiralne niebo wyrażają udrękę, którą uciszyła sztuka akademicka Z Van Goghem obraz staje się płaczem - a widz nie może już odwracać wzroku.

Sonderbund (Kolonia, 1912) następnie Armory Show (Nowy Jork, 1913) rozpowszechnił ten wpływ w skali globalnej Van Gogh stał się, wraz z Cézanne i Gauguinem, jednym z trzech źródeł modernizmu.