Malarstwo rosyjskie: 100 znanych obrazów od Rublowa do Malewicza

Opowieść otwiera ikona, obraz obecności przed byciem obrazem iluzji Dziewica Włodzimierska, Trójca Andrieja Rublowa, obrazy Greka Teofanesa, Dionizjusza i Szymona Uszakowa organizują figury, gesty i kolory według logiki duchowej Złote tło nie zastępuje krajobrazu w ekonomii: umieszcza scenę poza zwykłym czasem W Trójcy linie, the spojrzenia i stół rysują okrąg o tak precyzyjnej stabilności, że wydaje się oddychać bez ruchu.

W XVIII i na początku XIX wieku portret nadawał oblicze Cesarstwu im. Rokotowa, Lewickiego, Borowikowskiego, Kiprenskiego i Tropinina pracują nad podobieństwem, rangą i intymnością Portret Marii Łopuchiny łagodzi światową konwencję poprzez pejzaż i pozę; Portret Puszkina ustanawia intelektualną obecność, która stała się niemal narodowa Za tkaninami i dekoracjami, najlepsze portrety zawsze pozwalają człowiekowi nieco przekroczyć swoją oficjalną rolę, co już jest małym zwycięstwem na etykiecie.

Wiek XIX nadał krajobrazowi wyjątkową skalę Aiwazowski maluje morze jako światło, ruch i niebezpieczeństwo; Szyszkin nadaje lasom monumentalną precyzję; Kouïndji koncentruje przestrzeń wokół uderzających efektów świetlnych; Lewitan przekształca drogę, jezioro, jesień i odwilż w stany świadomości Dziewiąta Fala, Poranek w sosnowym lesie, Noc nad Dnieprem lub Nad wieczny Pokój słynie z tego, że ich spektakl pozostaje powiązany z bardzo konkretnym wrażeniem ludzkiej skali.

Ambulanty przybliżają malarstwo do przeżywanej historii i realiów społecznych Repin rozpowszechnia gesty i spogląda w Łodzie Wołgi, Procesja religijna w prowincji Kursk czy Nieoczekiwany powrót; Kramskoj, Perow, Sawicki i jemu współcześni obserwują pracę, biedę, wiarę i życie codzienne Sourikov robi wielkie sceny historyczne tłum dramaty gdzie żadna postać nie jest tylko dekoracyjna Nawet brody pełnią funkcję narracyjną, która reprezentuje dość godny pozazdroszczenia poziom organizacji.

Pod koniec stulecia Vrubel, Serow, Niestierow, Borisow-Musatow, Korowin i Kustodiew przesunęli realizm w stronę symboliki, intymności i bardziej autonomicznego koloru Siedzący Demon rozdrabnia tomy niczym ciemna mozaika; Brzoskwiniowa Dziewczyna uchwyciła żywą obecność w świetlistym wnętrzu; Wizja Młodego Bartłomieja łączy krajobraz i duchowość Rosyjskie malarstwo nigdy nie odchodzi świat widzialny: zaczyna go pytać, co ukrywa.

Awangardy początku XX wieku przyspieszyły tę zmianę Kandinsky czyni kolor i linię konstrukcją emocjonalną; Malewicz koncentruje obraz na Placu Czarnym, a następnie Białym na Białym; Popowa, Rozanova, Exter, Filonov i Petrov-Vodkin wymyślają przestrzenie, które nie zawdzięczają już wszystkiego klasycznej perspektywie Abstrakcja nie wymazuje poprzednich stuleci: ona czerpie smak z powierzchni, znaku i aktywnego obrazu, z mniejszą ilością złota i większą liczbą przekątnych.