Malarstwo japońskie: 100 znanych dzieł od Sesshû do Foujita

Pierwsze rzędy łączą obrazy, które naprawdę ukształtowały pamięć o sztuce japońskiej: Wielka Fala Kanagawy, Sosny we mgle, Iris z Korynu, Bogowie Wiatru i Grzmotu z Sôtatsu, czerwone Fuji i ulewa Hiroshige'a Ich sława pochodzi z sylwetki, rytmu i kadrowania, które często rozpoznajemy przed przeczytaniem kartelu.

Hokusai daje górze Fuji kilka żyć Wielka Fala redukuje ją do spokojnego trójkąta pod gigantycznym morzem; czerwone Fuji czyni ją monumentalną; Ejiri, Kajikazawa i most Mannen przekształcają ją w punkt orientacyjny, wokół którego wiatr, praca i architektura organizują obraz Nieruchoma góra, mnóstwo pomysłów w ruchu.

Hiroshige maluje pogodę blokami drewna, tuszem i potężną nauką o kadrowaniu Nagły prysznic na Shin-Ohashi, lejący deszcz w Shouno, wieczorny śnieg w Kanbara i Plum Garden w Kameido stawiają na pierwszym planie deszcz, śnieg, mosty i drzewa Nawet zła pogoda ma doskonały kierunek artystyczny.

Prace narracyjne zmieniają wizytę w podróż Nocny atak na Pałac Sanjô wywołuje panikę bitwy na kilka metrów; sceny Kioto organizują ulice, pałace i tłumy jak miniaturowe miasto Spojrzenie posuwa się naprzód, powraca i czasami gubi się w szczególe, co pozostaje bardzo honorowym sposobem na ominięcie jego wyjścia.

Sôtatsu, Kôrin, Hôitsu i Suzuki Kiitsu krążą w duchu Rinpa przez całe stulecia Bogowie Wiatru i Pioruna, Iris, Czerwonych i Białych Śliwek, Gwałtownych Fal czy Volubilis łączą w sobie złote, płaskie obszary, powtórzenia i asymetrię Kwiaty pozostają kwiatami, ale stają się też rytmem, powierzchnią i architekturą; ogród oczywiście wziął lekcje kompozycji.

Jakuchû, Maruyama Okyo i Nagasawa Rosetsu patrzą na świat żywy z precyzją, która nigdy nie poświęca obcości Koguty, ryby, żurawie, tygrysy, białe słonie i czarne byki zajmują ramę jak poszczególne obecności Słynny tygrys Rosetsu wydaje się całkiem świadomy jego efektu, nawet jeśli nikomu nie udało się jeszcze poprosić go o podpisanie rejestru odwiedzających.

Portrety i postacie łączą malarstwo, literaturę, religię i historię Piękno odwracające się, Takami Senseki, Maiko czy Wang Zhaojun nie reprezentują po prostu modelu: kostium, postawa, wystrój i cisza określają epokę Twarz pozostaje spokojna, podczas gdy cały obraz pracuje wokół niej, doskonałe delegowanie zadań.

W XIX wieku Hokusai, Hiroshige, Utamaro, Katsushika Oi, Kawanabe Kyôsai i Kanô Hôgai przesunęli granice między tradycją a wynalazkiem Druki zostają zachowane, gdy należą do najbardziej znanych japońskich obrazów, a ich technika jest nazwana bez przebierania ich za obrazy Grawerowane drewno nie potrzebuje podrobionych wąsów, aby wejść do historii sztuki.

Modernizacja epoki Meiji i początek XX wieku otworzyły kilka ścieżek Kuroda Seiki rozwija Jogę podczas gdy Yokoyama Taikan, Uemura Shoen, Hishida Shunso, Murakami Kagaku i Tsuchida Bakusen odnawiają Nihongę Na skraju jeziora Nu, wyryta na wzgórzu Trasa, Flamme, Kiyohime czy The Bath Handmaid nie mówią o porzuceniu tradycji, ale o rozmowie czasami spokojnej, czasem elektryzującej z teraźniejszością.

Foujita rozszerza tę historię między Tokio a Paryżem Jego prace pozostają chronione i dlatego są udokumentowane linkiem do oficjalnej kolekcji Muzeum Pola, a nie obrazem skopiowanym bez upoważnienia Podróż zatrzymuje się w jego czasie, kiedy japońska linia, zachodni olej i szkoła paryska spotykają się na powierzchni, która stała się natychmiast rozpoznawalna Nawet nowoczesność, czasami, może dotrzeć z bardzo drobnym pędzlem.