1913 -1919 · Obraz nabiera kształtu
Renoir i rzeźba
Pod koniec życia Renoir nie zrezygnował z tworzenia: zmienił skalę, materiał, a przede wszystkim metodę.z Richardem Guino, a następnie Louisem Morelem, jego malowane postacie stały się ziemią, gipsem i brązem.
Późna ambicja
Dlaczego Renoir zwrócił się ku rzeźbie?
Ponieważ jego późna twórczość szuka mniej ulotnego momentu niż trwałość ciał Rzeźba pozwala mu doświadczyć w trzech wymiarach tego, co jego obrazy już eksplorują: wagi, okrągłości, równowagi i ciągłości gestów.
Renoir obserwował rzeźbę od młodości i podjął próbę wykonania kilku portretów rodzinnych, jednak dopiero w 1913 roku pod kierownictwem kupca Ambroise'a Vollarda eksperyment stał się spójnym programem Malarz miał wtedy ponad siedemdziesiąt lat Jego reumatyzm zniekształca i paraliżuje ręce, ale nie przerywa spojrzenia ani aktywności.
Powiedzieć, że "staje się rzeźbiarzem" wymaga zatem precyzji Renoir projektuje, wybiera wzory, rysuje, poprawia profile i kieruje sesjami Materializację zapewnia inny artysta Ta zbiorowa metoda nie jest praktycznym szczegółem: znajduje się w samym sercu tożsamości dzieł.
Sponsor, malarz, rzeźbiarz
Warsztat trzygłosowy
Ambroise’a Vollarda
Kupiec pragnie rozszerzyć twórczość Renoira na rzeźbę, zabiegał o Aristide Maillol, który polecił młodego Katalończyka Richarda Guino, następnie organizował i finansował produkcję i edycje.
Augusta Renoira
Przynosi obrazy, rysunki, modele i precyzyjną wizję tomu Śledzi pracę, prosi o modyfikacje i ocenia sylwetki pod kilkoma kątami.
Ryszarda Guino
Wyszkolony w Barcelonie i pracujący w warsztacie Maillola, wynalazł rozwiązania z tworzyw sztucznych, Jego ręce nie kopiują mechanicznie: interpretują kolor i dotykają go w masie, powierzchni i rytmie.
Od obrazu do obiektu
Jak obraz staje się rzeźbą?
Wybierz wzór
Trzon kompozycji stanowi stary obraz, najnowsze studium lub żywy model.
Ponownie skomponować
Przełączenie na głośność wymaga rozpoznania pleców, profili, podpór i przerw nieobecnych na obrazie płaszczyzny.
Model
Guino pracuje nad ziemią lub tynkiem pod okiem Renoira, który koryguje pozę i proporcje.
Edytować
Model może być przetłumaczony na terakotę, gips, cement polichromowany lub brąz przez fundatora.
1914 - 1917
Trzy szczyty cyklu Renoira-Guino
1916 - 1917
Myjka/woda
Przysiadające ciało tworzy zwartą architekturę Rozciągnięty len przekształca codzienny gest w elementarną alegorię.
1914 - 1916
Wenus Victrix
Wenus, wysoka na prawie dwa metry w swojej gipsowej wersji przechowywanej w Musée d'Orsay, trzyma jabłko wyroku paryskiego. Jej spokojna frontalność łączy w sobie starożytność, nowoczesne ciało i dekoracyjną szerokość.
1914
Wyrok Paryża
Scena mitologiczna istnieje w malarstwie i płaskorzeźbie Grupa zmusza nas do myślenia o trzech boginiach jako o serii tomów, połączonych spojrzeniami i interwałami.
Pamięć rodzinna
Macierzyństwo : stary obraz wymyślony na nowo
Po śmierci Aline Renoir w 1915 roku malarz powrócił do wykonanego w 1885 roku portretu żony karmiącej piersią syna Pierre'a Guino wzorował około 1916 roku na tej kompozycji grupę terakotową Kameralna scena nabiera wówczas stabilności pomnika.
Zmiana medium przesuwa znaczenie W obrazie ogród, światło i kolor otaczają matkę i dziecko W rzeźbie wszystko skupia się na podporach, ciężarze małego ciała i krzywej ochronnej Aline Renoir i Guino nie tylko ilustrują wspomnienie: nadają mu fizyczną obecność.
Początkowy projekt pogrzebowy nie doszedł do skutku w tej formie. Powiększone popiersie Aline mimo to zostaje umieszczone na jej grobie w Essoyes, natomiast wersja Macierzyństwo jest zainstalowany w ogrodzie Collettes.
Malowanie ↔ objętość
Dwa odkrywcze fragmenty
Historia atrybucji
Richard Guino nie jest prostą "ręką"
Przez dziesięciolecia rynek i liczne katalogi prezentowały te rzeźby pod wyłączną nazwą Renoir Przejście z obrazu do objętości wymaga jednak decyzji właściwych dla rzeźby: konstruowania odwrotnych stron, dopasowywania balansów, animowania powierzchni i wymyślania tego, czego obraz nie pokazuje.
Francuski wymiar sprawiedliwości uznał Richarda Guino za współautora w 1971 r. decyzja ta, ostatecznie potwierdzona w 1973 r., nie umniejszała Renoira, Dokładniej opisuje dzieło zrodzone z dwóch artystycznych inteligencji, w kontekście zaaranżowanym przez Vollarda.
1918 -1919 · Ostatni rozdział
Louis Morel i płaskorzeźby na końcu
Po zakończeniu współpracy z Guino w 1918 roku Renoir powierzył modelowanie swoich najnowszych rzeźb Louisowi Fernandowi Morelowi, młodemu rzeźbiarzowi z Essoyes, Wspólnie stworzyli trzy płaskorzeźby, w tym tancerzy tamburynu i flecistę.
Wybór płaskorzeźby jest znaczący Znajduje się pomiędzy rysunkiem a rzeźbą: postacie wyróżniają się z tła, nie stając się całkowicie autonomiczne Tematyka tańca i muzyki przywołuje radosną starożytność, bliską freskom Pompejów i śródziemnomorskiemu ideałowi, który przewija się przez późną twórczość Renoira.
Prace te nie tylko przedłużają cykl Guino Ich bardziej linearny i dekoracyjny rytm ukazuje nową adaptację do wrażliwości Morela i osłabienia malarza, który zmarł w grudniu 1919 roku.
Eksperymentalne zakończenie jego kariery
Rzeźba oświetla ostatnie obrazy
Renoir osiadł w Les Collettes, w Cagnes-sur-Mer, w krajobrazie drzew oliwnych, który pielęgnuje jego śródziemnomorski ideał.
Rozpoczyna się praca z Guino Malowane figury są teraz zaprojektowane tak, aby obracały się w przestrzeni.
Śmierć Aline i wojna przyciemniają życie rodzinne, a twórczość trwa z intensywnością.
Płaskorzeźby Morela i duzi kąpiący się doprowadzają późny ideał do kulminacji.
Renoir zmarł w Les Collettes 3 grudnia, pozostawiając malarstwo i rzeźbę w niedokończonym dialogu.
W Kąpiący się w latach 1918 -1919 ciała wydają się być modelowane warstwowo Kontury nie wycinają już jasnych sylwetek: konstruują masy powiązane z krajobrazem Rzeźba pomaga zrozumieć tę nową gęstość.
I odwrotnie, kolor pozostaje obecny w rzeźbach poprzez patynę, polichromię cementu i wibracje powierzchni Guino tłumaczy dotyk Renoira bez próby zamrożenia.W ten sposób koniec jej kariery nie sprzeciwia się malarstwu i rzeźbie: sprawia, że pracują jeden po drugim.
Przewodnik po spojrzeniu
Jak patrzeć na rzeźby Renoira i Guino?
Odwróć się
Dobry punkt widzenia to za mało Porównaj twarz, profile i plecy: luki ujawniają decyzje Guino.
Podążaj za powierzchnią
Puste przestrzenie, guzki i wcięcia wychwytują światło jak malowany dotyk, ale zmieniają się w miarę ruchu.
Zlokalizuj podpory
Tło zgięte, drapowane, nasadowe lub reliefowe: każda podpora organizuje ciężar i zapobiega rozpuszczeniu kształtu.
Wydłuż farbą
Osiem prac mających na celu ponowne odkrycie znaczenia objętości
Reprodukcje te pozwalają zaobserwować motywy, które rzeźba wzmacnia: zgrupowane ciała, macierzyństwo, mitologię, krzywe i śródziemnomorskie światło.
Wyrok Paryża
Wzór bezpośrednio przeniesiony na relief.
Kąpiący się
Malowany manifest ostatniego okresu.
Macierzyństwo
Aline i Pierre, od płótna do pomnika.
Krajobraz w Collettes
Śródziemnomorski wystrój ostatniego warsztatu.
Portret Coco
Dziecinna głowa pomyślana jako tom.
Suszenie kąpiącego
Drapa i korpus konstruują ten sam ruch.
Wielcy kąpiący się
Starożytny kamień milowy w kierunku późnej monumentalności.
Trzej Krabowie
Ciała pasują do siebie jak rzeźbiona całość.
Pierre-Auguste Renoir
Znajdź portrety, krajobrazy, sceny rodzinne i kąpiących się.
KolekcjaImpresjonista
Porównaj dotyk Renoira z Monetem, Pissarro, Degasem i ich współczesnymi.
Powiązany artykułGabrielle Renard i Renoir
Modelka, pielęgniarka i muza późnej pracy.
Powiązany artykułDzieci Renoira
Pierre, Jean, Claude i pamięć rodzinna malarza.
Źródła muzealne
Aby pogłębić
Często zadawane pytania
Rzeźbiarz Renoir w ośmiu odpowiedziach
Kiedy Renoir naprawdę zaczął rzeźbić?
Po kilku starszych próbach podjął w 1913 roku spójny program rzeźbiarski z inicjatywy Ambroise'a Vollarda i Richarda Guino.
Czy Renoir sam modelował ziemię?
Jego artretyzm sprawił, że praca ta była prawie niemożliwa Zaprojektował prace, dostarczył rysunki i obrazy, śledził sesje i poprawiał kształty; Guino następnie Morel dostarczył modelowanie.
Kim był Richard Guino?
Richard Guino był katalońskim rzeźbiarzem z wykształceniem w Barcelonie i współpracownikiem Aristide Maillol. Współpracował z Renoirem od 1913 do 1918 roku i jest prawnie uznawany za współautora wspólnych rzeźb.
Jakie są najbardziej znane rzeźby Renoira i Guino?
Wenus Victrix, Wyrok Paryża, Woda lub Wielka podkładka, Macierzyństwo do najważniejszych zespołów należy kilka portretów i medalionów.
Dlaczego mówimy o współtworzeniu?
Renoir wniósł wizję, wzory i kierunek, podczas gdy Guino wymyślił ich trójwymiarową egzystencję Tom wymagał wyborów, których malarstwo nie mogło zapewnić bezpośrednio.
Jaką rolę odgrywa Ambroise Vollard?
Kupiec inicjuje projekt, znajduje współpracownika za pośrednictwem Maillola, finansuje produkcję i organizuje edycję rzeźb.
Kto zastępuje Guino pod koniec życia Renoira?
Louis Fernand Morel wzorował się około 1918 -1919 na trzech płaskorzeźbach poświęconych tańcu i muzyce, m.in Odtwarzacz fletów.
Jaki związek istnieje pomiędzy rzeźbami a ostatnimi kąpiącymi się?
Obydwa media dzielą poszukiwanie monumentalności, ciągłych krzywizn i ciał zintegrowanych z krajobrazem. Rzeźba sprawia, że ciężar późnych postaci jest szczególnie czytelny.
0 komentarze