Renoir · Montmartre · taniec, światło i współczesne życie

Bal du moulin de la Galette: jak Renoir sprawia, że światło tańczy

Pewnej niedzieli 1876 roku Montmartre stał się monumentalną sceną, Tancerze obracają się, rozmowy krzyżują się, a słońce przecina drzewa w niebieskich, różowych i złotych plamach.

Ten przewodnik umieszcza obraz w prawdziwym Moulin de la Galette, rozbija jego kompozycję, podąża za jego modelami i wyjaśnia, dlaczego ten popularny festiwal stał się manifestem impresjonizmu.

Pierre-Auguste Renoir, Bal du moulin de la Galette, 1876
Kula młyna Galette, 1876, olej na płótnie, 131,5 × 176,5 cm, Musée d'Orsay.
1876rok ukończenia
131,5×176,5centymetry
1877III wystawa impresjonistyczna
1896wpis do zbiorów krajowych

Właściwa lektura

Popularny festiwal podniesiony do rangi wielkiego malarstwa historii nowożytnej

Renoir to maluje Kula młyna Galette w 1876 roku, kiedy grupa impresjonistów wciąż szukała swojego miejsca poza oficjalnymi torami, Temat nie jest ani starożytny, ani religijny, ani heroiczny: jest to niedzielny bal na wzgórzu Montmartre Artysta nadaje mu jednak imponujący format 131,5 na 176,5 centymetra, skalę zwykle zarezerwowaną dla gatunków uznawanych za bardziej szlachetne.

Scena łączy kilka doświadczeń W tle tłum staje się ciągłą wibracją Po lewej tańczą pary Na prawym pierwszym planie przemawia, patrzy i pochyla siedząca grupa Musée d'Orsay nalega na tę artykulację ujęć, zjednoczoną przez niebiesko-fioletowy zakres i stonowane światło, które osadza się w różowych i pomarańczowych plamach.

Obraz nie dąży zatem do inwentaryzacji każdego klienta kuli Chce stworzyć atmosferę: hałas, bliskość, ruch ciał, naprzemienność słońca i cienia Renoir przekształca wielość momentów w jeden spójny obraz Efekt wydaje się natychmiastowy; konstrukcja jest ambitna i starannie kontrolowana.

Pamiętać: Renoir nie tylko maluje szczęśliwych ludzi Wymyśla obrazową formę zdolną do trzymania razem poruszającego się tłumu, rozpoznawalnych portretów i niestabilnego światła ogrodu.

Dowód osobisty

Znaczniki sprawdzone przed przejrzeniem szczegółów

Element Informacje Co rozumieć
Tytuł Kula młyna Galette Tytuł oznacza placówkę Montmartre i jej parkiet taneczny.
Artysta Pierre-Auguste Renoir, 1841-1919 Mając trzydzieści pięć lat Renoir należał do rdzenia impresjonizmu.
Data 1876 Dzieło zostało namalowane w najbardziej eksperymentalnym okresie jego kariery.
Technika Olej na płótnie Dotyk różni się od bardziej skonstruowanych twarzy po bardzo swobodne tła.
Wymiary 131,5×176,5cm Duży format monumentalizuje współczesną aktywność rekreacyjną.
Pierwsza prezentacja Trzecia Wystawa Impresjonistów, 1877 Praca nie jest obrazem odrzuconym na Salonie w 1876 roku: jest zaprojektowana z myślą o niezależnej strategii grupy.
Główne pochodzenie Kolekcja Gustave'a Caillebotte'a, wówczas dziedzictwo państwa przyjęte w 1896 roku Malarz-kolekcjoner odgrywa decydującą rolę w jego wejściu do dziedzictwa narodowego.
Ochrona Musée d'Orsay, Paryż, RF 2739 Oficjalne zawiadomienie pozostaje punktem odniesienia dla lokalizacji i pożyczek.
01

Scena rodzajowa

Popularne i współczesne hobby zastępuje przedmioty akademickie.

02

Portret zbiorowy

Przyjaciele i modelki Renoira zapewniają tłumowi indywidualną obecność.

03

Doświadczenie światła

Kolory filtrowane przez drzewa rozpuszczają kontury, nie tracąc figur.

Montmartre przed pocztówką

Moulin de la Galette to popularna tawerna, a nie wymyślone miejsce

Huśtawka Renoira, namalowana w ogrodzie przy rue Cortot w 1876 roku
Huśtawka, namalowany równolegle do Bal latem 1876 roku dzielił się swoimi modelami i nakrapianym światłem.

Niedziela tańców do północy

XIX wieku Moulin de la Galette należał do Pierre-Auguste Debray, syna młynarza, według Musée d'Orsay, lokal oferuje bal w każdą niedzielę po południu, na którym można również zjeść, a przyjęcie trwa do północy Nazwa pochodzi od naleśników serwowanych w tawernie przylegającej do rodzinnych młynów.

Montmartre nie jest jeszcze całkowicie pochłonięty turystycznym wizerunkiem współczesnego Paryża Dzielnica pozostaje zmieszana z ogrodami, otwartymi terenami, skromnymi mieszkaniami i miejscami przyjemności Jego wysoka pozycja, wiejskie powietrze i stosunkowo dostępne czynsze przyciągają pracowników, artystów i spacerowiczów.

W latach 1875 -1876 Renoir wynajął warsztat przy rue Cortot 12, dziś zintegrowany z muzeum Montmartre Obecne ogrody noszą jego imię Pracuje tam przy Bal, do Huśtawka i przy. Ogród przy rue Cortot. Podróż między warsztatem a balem jest krótka: malarz może kazać swoim bliskim pozować w ogrodzie, a następnie obserwować tłumy lokalu.

Młyn nadaje obrazowi gęstość społeczną Przychodzimy tańczyć, pić, rozmawiać lub po prostu oglądać Renoir łączy te różne rytmy, nie przekształcając miejsca w raport Wybiera grupy, powtarza gesty i rekonstruuje atmosferę, aby impreza była bardziej czytelna niż rzeczywistość.

Montmartreguinguetteniedzielataniecrue Cortot

Projekt zbiorowy

Malowanie na wzorze nie oznacza uchwycenia całej sceny w jedno popołudnie

Zeznania Georgesa Riviere

Przyjaciel i model Renoira mówi, że duży obraz został wykonany na miejscu To świadectwo potwierdza znaczenie bezpośredniej obserwacji, ale nie przekształca dzieła w migawkę.

Obraz tej wielkości wymaga sesji, póz i organizacji materialnej Renoir przyprowadza swoich przyjaciół, wynajmuje modelki i pracuje w strefach Musée d'Orsay zwraca uwagę, że w tłumie pojawiają się krewni, nie sprowadzając całości do dokładnej fotografii grupowej.

Porównanie z Huśtawka jest cenny Obydwa dzieła zostały namalowane równolegle latem 1876 roku. Pozował Edmond Renoir, brat artysty, malarz Norbert Goeneutte i Jeanne, młoda mieszkanka Montmartre Huśtawka i są także wśród tancerzy Bal. Dlatego ci sami ludzie przemieszczają się między ogrodem warsztatowym a dużą kompozycją.

Praca na świeżym powietrzu nadaje kolorom bezpośrednią obserwację: niebieskawe cienie, ciepłe błyski, jasne plamy na ubraniach Ale artysta musi także rozstrzygnąć ciągłość tłumu Zmiany światła i dostępność modeli wymagają syntezy Renoir maluje powtarzające się doświadczenie miejsca, a nie odosobnioną minutę.

Metoda ta pozwala zrozumieć różnicę między wizualną spontanicznością a szybkością wykonania Klucze wydają się szybkie, ponieważ pozostają widoczne, ale ich miejsce ogólnie reaguje na strukturę Obraz jest jednocześnie obserwowany, umieszczany, zapamiętywany i ponownie komponowany.

Ważny niuans: "malowane na miejscu" opisuje związek z motywem; nie świadczy to ani o pojedynczej sesji, ani o braku powtórzeń w warsztacie.

Ludzie, a nie anonimowy tłum

Przyjaciele, modelki i bywalcy nadają partii mieszankę prawdy i teatru

Tłum trzymany przez geometrię

Trzy głębokości, dwie przekątne i szereg okręgów organizują zaburzenie

Skład Bal du moulin de la Galette autorstwa Renoira
Stół na pierwszym planie zakotwicza scenę; tancerze tworzą ukośny prąd w kierunku oświetlonego tła.

Przeczytaj tabelę od prawej do lewej, a następnie dogłębnie

Musée d'Orsay wyróżnia trzy strefy.na prawym pierwszym planie około dziesięciu postaci łączy spojrzenia i gesty.W połowie drogi w lewo pary tańczą.W tle tłum napina się w bardziej płynny materiał.Ta organizacja zapobiega tworzeniu się zwartej ściany przez dużą liczbę postaci.

Stół wycięty dolną krawędzią daje betonowy punkt podparcia Jego okulary i butelka tworzą stabilne piony Wokół okrągłe kapelusze, twarze i kule lamp powtarzają okrągłe kształty Te echa nadają wspólny rytm grupom, które nie mówią tej samej rozmowy.

Przekątna zaczyna się od grupy siedzącej i idzie w górę w kierunku środka Kolejna, bardziej elastyczna, podąża za tańczącymi parami w lewo Głębokość nie zależy tylko od perspektywy: powstaje z nakładania się, redukcji figur i postępującej utraty ostrości.

Pionowe kufry dzielą przestrzeń bez jej zamykania Przypominają prawdziwy ogród i służą jako niewidoczne słupki dla kompozycji Wiszące lampy przedłużają tę konstrukcję, jednocześnie zapowiadając, że impreza będzie kontynuowana po zachodzie słońca.

Krawędź obrazu przecina kilka ciał Ta oprawa przybliża malarstwo do współczesnej percepcji i rodzącej się fotografii: świat wydaje się trwać poza kamerą Jednak każde cięcie jest obliczane w celu wzmocnienia gęstości kuli.

Kompozycja nie ma ani jednego środka: zmusza oko do poruszania się jak chodziarz wśród stołów i tancerzy.

Czytanie wizualne

Prawdziwy temat obrazu

Światło przechodzi przez liście i przekształca każdy kolor w wrażenie

Przesuń nieruchomy obraz

Renoir maluje mniej tanecznego kroku niż ogólny obieg ciał

Ruch odbywa się poprzez luki

Para się obraca, głowa się przechyla, ramię znika za sukienką, krzesło przecina ciało Artysta nie opisuje choreografii; zbiera wskazówki kuli, która nigdy się nie zatrzymuje.

Tancerze po lewej stronie dają najbardziej czytelny impuls Ich sylwetki nakładają się na siebie i pozostawiają między sobą niewiele miejsca Nogi często są ukryte: obrót jest głównie widoczny w ramionach, spódnicach, orientacji twarzy i huśtawce wartości jasnych i ciemnych.

W ruchu uczestniczy również grupa siedząca Gesty konwersacyjne tworzą wolniejszą kadencję Jeden mężczyzna pochyla się, jedna kobieta słucha, druga odwraca twarz Renoir przeciwstawia w ten sposób taniec fizyczny bardziej dyskretnym ruchom towarzyskości.

Tło przyspiesza widzenie Klucze stają się krótsze, ciała mniej wyraźne, a kontrasty mocniejsze Ta utrata informacji nie odzwierciedla braku opieki: naśladuje sposób, w jaki oko postrzega odległy tłum.

Jednak malowanie zachowuje obszary odpoczynku Stół, pnie i pewne pionowe figury pozwalają złapać oddech Bez tych kotwic cała sprawa byłaby zdezorientowana Rytm rodzi się z naprzemienności stabilności i pobudzenia.

Z tego też powodu obraz pozostaje przekonujący w kilku odległościach Z daleka dominują masy i światło W połowie drogi pojawiają się grupy Z bliska uwidaczniają się autonomiczne akcenty, a scena rozpada się w malarstwie.

Spójrz na radę: cofnij się, aż twarze w tle staną się tłumem, a następnie zbliż się, aby zobaczyć, jak kilka dotknięć wystarczy, aby stworzyć tę iluzję.

Wypoczynek jako przedmiot nowoczesny

Piłka łączy w sobie prawdziwą towarzyskość, nie stając się neutralnym portretem całego Paryża

Lunch żeglarzy, kolejna wspaniała scena towarzyskości Renoira
Kilka lat później Lunch żeglarzy podejmie ideę nowoczesnego społeczeństwa zjednoczonego czasem wolnym.

Szczęśliwa, ale wybrana nowoczesność

Moulin wita popularną i mieszaną klientelę Taniec, napoje i ogród umożliwiają swobodniejszą bliskość niż w oficjalnych przestrzeniach Stół pokazuje ten relaks postaw: pochylamy się, śmiejemy się, patrzymy, tańczymy bez uroczystej pozy.

Nie należy go jednak odczytywać jako wyczerpującego badania socjologicznego Renoir stawia swoje otoczenie i wybiera postacie, które służą jego projektowi Praca establishmentu, napięcia polityczne i nierówności w mieście pozostają poza kamerą Artysta komponuje obraz towarzyskości.

Wybór ten nie odbiera jego historycznego znaczenia, nadając monumentalny format zwykłej niedzieli, Renoir stwierdza, że współczesne życie zasługuje na wielkie malarstwo Przyjemność staje się poważnym tematem, podobnie jak stacje Moneta, tancerze Degasa czy ulice Caillebotte.

Obraz stawia również aktualne pytanie: kto na kogo patrzy Kobiety są bardzo obecne, często obserwowane lub zaangażowane w wymiany Współczesne lektury mogą podziwiać kolorową zmysłowość, kwestionując relacje płciowe i męskie spojrzenie, które konstruuje część twórczości Renoira.

Siła Bal pochodzi z tej ambiwalencji Obiecuje wspólny świat, nie twierdząc, że pokazuje wszystko, co ten świat wyklucza Obraz pozostaje szczęśliwy, ale nigdy nie jest niewinny ani całkowicie dokumentalny.

współczesne życiewypoczynekklasatrochętowarzyskość

Wielka Piłka i jej sobowtór

Istnieją dwie wersje namalowane przez Renoira, ale nie mają one ani tej samej skali, ani tej samej historii

Wersja Musée d'Orsay

Monumentalne płótno o wymiarach 131,5 × 176,5 cm należy do zbiorów narodowych dzięki spuściźnie Caillebotte'a To właśnie to jest na ogół reprodukowane w podręcznikach i przedstawiane jako arcydzieło 1876 roku.

Renoir namalował również mniejszą wersję, od dawna przechodzącą przez kolekcję Johna Haya Whitneya Sotheby's wspomina, że sprzedano ją w Nowym Jorku w 1990 roku za 78,1 mln dolarów, wówczas rekord dla artysty Ta wersja należy do prywatnej kolekcji.

Dokładny związek między dwoma obrazami wywołał debatę Najlepiej unikać zbyt prostych formuł, takich jak "szkic" i "oryginalny", jeśli nie są one obsługiwane Oba są autografy obrazów Renoir; duża wersja ma zasięg publiczny i pochodzenie Caillebotte, które ukształtowały jego muzealną sławę.

Sąsiednie proporcje mogą oszukiwać na ekranie Różnica w skali mimo wszystko zmienia wrażenia W wersji Orsaya postacie zbliżają się do cielesnej obecności, a tłum bardziej otacza widza Mały format koncentruje scenę i sprawia, że klucz jest bardziej natychmiast czytelny.

Aby zidentyfikować obraz, sprawdź wymiary i pochodzenie wskazane przez posiadacza Legenda zredukowana do tytułu i roku nie zawsze wystarcza do rozróżnienia obu wersji.

Niezawodny benchmark: Orsay = wersja duża, 131,5 × 176,5 cm, dziedzictwo Caillebotte zaakceptowane w 1896 r. wersja sprzedana w 1990 r. jest mniejsza i pozostaje prywatna.

Od awangardy do dziedzictwa narodowego

Dziedzictwo Caillebotte'a definitywnie zmienia przeznaczenie obrazu

1876

Renoir maluje wielki Bal

Miejsce rozwija się pomiędzy Moulin a warsztatem przy rue Cortot.

1877

Trzecia wystawa impresjonistyczna

Obraz jest pokazywany z niezależną grupą i przyciąga zarówno uwagę, jak i krytykę.

1877 - 1894

Kolekcja Gustave’a Caillebotte’a

Zawiadomienie Orsay umieszcza jego przejęcie w okresie od 1877 do kwietnia 1879.

1894

Śmierć Caillebotte'a

Jego testament przewiduje przekazanie jego impresjonistycznej kolekcji państwu francuskiemu.

1896

Dziedzictwo zostaje zaakceptowane

The Bal wchodzi do zbiorów narodowych i dołącza do Muzeum Luksemburskiego.

1986

Otwarcie Musée d'Orsay

Dzieło dołączyło do muzeum sztuki w latach 1848-1914 i stało się jedną z jego ikon.

Korekta powszechnej idei: Według oficjalnej noty Caillebotte „nie uratował obrazu podczas sprzedaży warsztatowej w 1879 r." Oznacza to po prostu przejęcie w latach 1877-1879, a następnie przyjęcie jego dziedzictwa w 1896 r.

Reprodukcja i dekoracja

Zachowaj głębię tłumu przed szukaniem spektakularnego koloru

Format poziomy, który wymaga perspektywy

Obraz nadaje się do szerokiej ściany, nad sofą, konsolą lub w jadalni, Jego gęstość wymaga wystarczającej odległości, aby grupy mogły się ponownie złożyć.

Zbyt mała reprodukcja grozi utratą twarzy w tle i naprzemiennością tancerzy Zmierz dostępną szerokość, a następnie zachowaj margines wokół ramy Stosunek wysokości do szerokości pracy musi pozostać wierny: każde przycięcie przecina postacie i modyfikuje równowagę.

Kolor jest najtrudniejszym punktem Cienie muszą zachować swoje błękity i fiolety, nie stając się elektrycznymi Różowe i pomarańczowe plamy muszą oświetlać ciała bez zasłaniania odcieni skóry Zawsze porównuj wszystko z instrukcjami Muzeum Orsay.

Dla obrazu olejnego obserwować zmienność dotyku Twarz na pierwszym planie wymaga więcej budowy niż tłum w tle Gleba, liście i sukienki nie powinny otrzymać jednolitej tekstury.

Patynowana złota ramka wzmacnia dialog z XIX wiekiem Ciemne amerykańskie ciało sprawia, że scena jest bardziej graficzna we współczesnym wnętrzu W obu przypadkach unikaj wysoce odblaskowego szkła i preferuj miękkie światło ścienne.

The Bal szczególnie dobrze komponuje się ze Huśtawka albo z jednym z trzech tańców 1883 roku Pierwsze skojarzenie rozciąga Montmartre; drugi stawia tłum przeciwko intymności pary.

Ostateczna kontrola: na trzech metrach tłum musi pozostać czytelny; na jednym metrze klucze muszą zachować energię, nie stając się jaskrawą mozaiką.

Dziesięć konkretnych odpowiedzi

Często zadawane pytania dotyczące Le Bal du moulin de la Galette

Kto namalował Le Bal du moulin de la Galette?

Pierre-Auguste Renoir namalował dużą wersję w 1876 roku, w sercu swojego okresu impresjonizmu.

Gdzie znajduje się obraz?

Duża wersja należy do paryskiej Musée d'Orsay, pod numerem inwentarzowym RF 2739.

Jakie są jego wymiary?

Płótno Musee d'Orsay ma wymiary 131,5 × 176,5 cm, bez ramy.

Czy obraz został odrzucony w Salonie?

Udokumentowana jest głównie jako praca prezentowana na trzeciej wystawie impresjonistycznej z 1877 roku Nie wolno nam bez źródła powtarzać historii odmowy na Salonie.

Czy obraz rzeczywiście został namalowany na miejscu?

Georges Riviere zeznaje, że pracuje na miejscu.Jego rozmiar, sesje instalacyjne i zmiany świateł oznaczają jednak wydłużenie placu budowy, a nie migawkę wykonaną w ciągu jednego dnia.

Dlaczego światło tworzy plamy?

Słońce przechodzi przez liście i wystaje na ubrania, twarze i ziemię Renoir przekłada te wariacje na akcenty błękitu, fioletu, różu i pomarańczy.

Kim są bohaterowie?

Kilku przyjaciół i modelek Renoira pozowało Edmond Renoir, Norbert Goeneutte i Jeanne są szczególnie potwierdzeni w równoległych pracach z lata 1876 roku; inne identyfikacje pozostają przedmiotem dyskusji.

Dlaczego Gustave Caillebotte jest ważny?

Obraz nabył w okresie od 1877 do kwietnia 1879, po czym zapisał go wraz ze swoją kolekcją państwu.Dziedzictwo zostało przyjęte w 1896 roku.

Czy istnieje wiele wersji?

Tak. Oprócz dużego płótna Orsay, Renoir namalował mniejszą wersję, przeszedł przez kolekcję Whitney i sprzedał w Sotheby's w 1990 roku.

Jaki format wybrać do reprodukcji?

Poziomy format wystarczająco szeroki, aby zachować twarze i trzy głębokości Unikaj przycinania, które usuwałoby figury wycięte na krawędziach.

Tłum, który wciąż oddycha

Renoir sprawia, że niedziela na Montmartre jest całkowitym doświadczeniem malarskim

Miejsce jest prawdziwe, modele należą do otoczenia, a światło pochodzi z drzew. Jednak nic nie jest pozostawione przypadkowi: grupy, przekątne, kolory i stopnie ostrości tworzą imprezę bardziej przekonującą niż zwykła migawka Sto pięćdziesiąt lat później Bal pozostaje nowoczesny, ponieważ sprawia, że mniej patrzymy na przeszłą scenę, niż doświadczamy wrażenia wejścia do niej.

Zobacz reprodukcję Poznaj Renoira

0 komentarze

Zostaw komentarz

Prosimy pamiętać, że komentarze muszą zostać zatwierdzone przed publikacją.