Renoir w Chatou: Maison Fournaise i lunch dla żeglarzy

Więcej niż tawerna

Słowo to przywołuje muzykę i popularne posiłki, ale Maison Fournaise wita mieszane środowiska: sportowców, artystów, pisarzy, burżuazję i miłośników festiwali żeglarskich.

Madame Fournaise prowadzi kuchnię; jej mąż w szczególności organizuje potyczki na wodzie. Zakład łączy w ten sposób obsługę, catering i dostęp do rzeki. Renoir nie musi wymyślać miejsca do wypoczynku: obserwuje firmę, w której łódź w naturalny sposób przepływa z placu budowy do rzeki, a następnie łódź od wysiłku do lunchu.

Malarze nie są jedynymi, którzy bywają w tym miejscu Maupassant zna brzegi Sekwany i przenosi ich agitację na swoje opowiadania Caillebotte jest zapalonym malarzem, kolekcjonerem i nawigatorem Degas jest blisko Alphonsine Restauracja staje się skrzyżowaniem dróg, gdzie kultura artystyczna spotyka się z bardzo konkretnymi praktykami fizycznymi i społecznymi.

Balkon widoczny w Lunch żeglarzy został przekształcony na krótko przed 1880 rokiem: rozbudowa i wymiana drewnianej balustrady na balustradę z kutego żelaza Ta lekka architektura pozwala Renoirowi oprawić postacie, zachowując jednocześnie otwór w kierunku Sekwany.

1880 - 1881

Renoir rozpoczął pracę pod koniec lata 1880 roku i kontynuował ją do 1881 roku W liście do Paula Berarda zwierzył się z trudności obrazu, którego pragnął od dawna.

Płótno ma wymiary około 130 na 176 centymetrów Format ten znacznie przewyższa format pochady plenerowej Wymaga koordynacji licznych postaci, martwej natury, architektury balkonu i krajobrazu Renoir chce zachować natychmiastowe wrażenie lunchu, jednocześnie opanowując kompozycję porównywalną, w swej ambicji, do wielkich posiłków tradycji.

Muzeum Fournaise podkreśla podziw Renoira dla Veronese i Raphaela Odniesienie nie przekształca żeglarzy w postacie mitologiczne Zadaje mu pytanie: jak nadać ciągłość, różnorodność i szlachetność współczesnej grupie bez zamrażania postaw?

Odpowiedzią jest uniknięcie pojedynczej centralnej rozmowy Wygląd krąży, ciała się obracają, niektóre postacie pochylają się, a inne wstają Widz nie otrzymuje wyjaśnionej sceny, ale sieć wymian Światło i kolor łączą to, co oddzielają dialogi.

Obraz podróżniczy

Paul Durand-Ruel nabył dzieło i zaprezentował je podczas siódmej wystawy impresjonistów w 1882 roku Kupiec odegrał decydującą rolę w karierze Renoira i w międzynarodowym rozpowszechnianiu impresjonizmu.

W 1923 roku Duncan Phillips zakupił obraz od spadkobierców Duranda-Ruela do swojego waszyngtońskiego muzeum Od razu zrozumiał jego siłę przyciągania Obraz stał się ikonicznym dziełem Phillips Collection i jednym z najczęściej reprodukowanych obrazów impresjonizmu.

Przeniesienie obrazu nie zrywa jego związku z Chatou Balustrada, markiza, rzeka i członkowie rodziny Fournaise zawsze umożliwiają identyfikację miejsca Obecne muzeum pracuje właśnie nad tym związkiem pomiędzy nieobecnym dziełem, zachowanym budynkiem i lokalną pamięcią.

Sam La Maison Fournaise przeżył burzliwe przeznaczenie Po śmierci Alphonse'a Fournaise'a w 1905 roku następnie Alphonsine'a w 1937 roku zakład podupadł Blisko ruiny został przejęty przez miasto Chatou w 1979 roku, wpisany w inwentarzu Zabytków w 1982 roku i odrestaurowany Restauracja została ponownie otwarta w 1990 roku; muzeum w 1992 roku.